Spożywanie soli wywiera znaczny wpływ na ciśnienie tętnicze. Świadczą o tym podane niżej wyniki badań.

Jeśli zdrowy młody człowiek będzie spożywał w ciągu doby pokarmy zawierające 6 g soli kuchennej, to jak wykazały badania, jego ciśnienie tętnicze wzrośnie o 5 mm Hg, zaś u osób w wieku podeszłym po spożyciu tej samej ilość soli ciśnienie wzrośnie o 10 mm Hg. U ludzi z nadciśnieniem tętniczym po spożyciu tej samej ilości soli ciśnienie wzrośnie jeszcze bardziej.

Z kolei zmniejszenie spożycia soli o połowę powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego u chorych o średnio ok. 7 mm Hg, a u zdrowych o 5 mm Hg.

Łatwo jest zalecić, znacznie trudniej ograniczyć spożycie soli, gdyż odbiera to wielu potrawom smak. Dlatego w wielu krajach, a zwłaszcza w Holandii, podaje się pacjentom w wieku starszym z niezbyt nasilonym nadciśnieniem odpowiednio spreparowaną sól, w której zmniejszono znacznie ilość sodu, a dodano sole potasu i magnezu.

[[OPENX]]

Daje to dobre efekty, bo po pierwsze obniża się ciśnienie tętnicze, zarówno skurczowe, jak i rozkurczowe, i to bez przyjmowania innych leków, a po drugie - potrawy nie tracą smaku.

Sól taka, o nazwie petrysal, dostępna jest także i w naszym kraju.

Trwają intensywne poszukiwania skutecznego sposobu zmniejszenia ryzyka rozwoju choroby wieńcowej przez stosowanie odpowiedniej diety. Chodzi przede wszystkim o wyeliminowanie z jadłospisu tłuszczów pochodzenia zwierzęcego, które zastępuje się tłuszczami roślinnymi. Byłoby także pożądane ograniczenie spożywania białka zawartego w mięsie. Opracowywane są receptury potraw zastępujących dania mięsne, a przyrządzanych z soi. Pogłębiona analiza licznych badań wykazała, że dieta sojowa powoduje obniżenie poziomu cholesterolu całkowitego we krwi średnio o 9,3 proc., obniżenie frakcji LDL (tzw. złego cholesterolu) o 12,9 proc. i obniżenie trój glicerydów o 10,5 proc., natomiast frakcja HDL (tzw. dobrego cholesterolu) wzrastała tylko o 2,4 proc.

Spożywanie potraw z soi stało się modne w krajach zachodnich. Są smaczne i ułatwiają zachowanie diety bezmięsnej. Potrawy te wspomagają działanie leków przeciwmiażdżycowych.

Mieszkańców Grenlandii, których dieta składa się głównie z ryb, choroba wieńcowa omija szerokim łukiem. Dlaczego tak się dzieje?

Walory lecznicze winogron były już znane w starożytności. Dzisiejsza medycyna potwierdza te obserwacje i uważa, że ampeloterapia, czyli leczenie winogronami i sokiem winogronowym, może stanowić cenne uzupełnienie innych metod leczenia.

Winogrona mają właściwości moczopędne i dlatego mogą być wykorzystywane w leczeniu zakażeń dróg moczowych i kamicy moczowej. Mogą także być stosowane w stanach zapalnych wątroby i w kamicy żółciowej.

Winogrona przywracają organizmowi naturalną regulację kwasowo-zasadową i pobudzają do szybszej eliminacji wielu toksyn z organizmu. Przeciwdziałają też zaparciom.

Kuracja winogronowa jest pożyteczna przy nadciśnieniu tętniczym, chorobach zwyrodnieniowych stawów, chorobach serca. Natomiast winogrona nie są wskazane dla chorych na cukrzycę.

Zaleca się winogrona dzieciom, kobietom w ciąży, osobom ciężko fizycznie pracującym, sportowcom, a także w stanach wyczerpania.

Dziko rosnąca tarnina dostarcza cierpkich owoców o znacznych właściwościach leczniczych.

Świeże, suszone, w przetworach lub w postaci soku. Śliwki są nie tylko smaczne, ale i są doskonałym lekiem na zaparcia.