Czym jest orgazm?

Orgazm, zwany również ?szczytowaniem", jest kulminacyjnym momentem stosunku płciowego. Towarzyszy mu silne uczucie rozkoszy oraz szereg zmian fizjologicznych, które zachodzą w czasie trwanie całego aktu seksualnego.

Zarówno u kobiet jak i mężczyzn stosunek płciowy przebiega w czterech fazach, z których pierwsze dwie są ?przygotowaniem" do osiągnięcia szczytowania. Pierwsza to faza pożądania i pobudzenia erotycznego (zwana popularnie ?grą wstępną"), zapoczątkowana przez bodźce zmysłowe: wzrokowe (szczególnie u mężczyzn), dotykowe, zapachowe, słuchowe, a także fantazje i wyobrażenia. W fazie tej dominują reakcje fizyczne (wzwód członka, zwilgotnienie pochwy), a jej efektem jest pełna gotowość do rozpoczęcia stosunku. Faza kolejna to plateau, kiedy podniecenie utrzymuje się na dość wysokim, stałym poziomie, a której następstwem jest faza trzecia - orgazm. Po nim z kolei rozpoczyna się rozluźnienia mięśni i odpływ krwi z narządów płciowych. Jest to sygnał rozpoczynający ostatni etap stosunku seksualnego - odprężenie.

Orgazm: przebieg

Ale skupmy się na tym zaledwie kilku-kilkunastosekundowym intensywnym uczuciu rozkoszy fizycznej, jakim właśnie jest orgazm. W sensie czysto fizjologicznym jest on reakcją całego organizmu na podniecenie i napięcie seksualne. U mężczyzn celem biologicznym orgazmu jest wytrysk nasienia, u kobiet właściwie nie ma celu biologicznego, ponieważ zdolność kobiety do zapłodnienia nie jest uzależniona od przeżycia orgazmu. Ułatwia on jednak zajście w ciążę, w wyniku rytmicznych i mimowolnych skurczów mięśni pochwy, które ?zasysają" plemniki do macicy. Ponadto w trakcie szczytowania znacznemu przyspieszeniu ulega akcja serca i wzrasta ciśnienie krwi. W efekcie tego ludzie często przeżywający orgazm rzadziej zapadają na chorobę wieńcową. U kobiet stymulacja pochwy i szyjki macicy znosi próg bólu o 75 proc., a przyjemność seksualna działa podobnie do morfiny. W czasie orgazmu wydzielana jest też w dużej ilości oksytocyna - hormon przywiązania, który wzmaga u partnerów poczucie wzajemnej bliskości, a po stosunku ma działanie uspokajające, zapewniając spokojny i mocny sen. Kobiecemu orgazmowi towarzyszy również szereg innych reakcji fizjologicznych: skóra ulega zaczerwienieniu (tzw. rumieniec seksualny), następuje stwardnienie brodawek i obrzmienia ich otoczek, wzrasta napięcie mięśni kończyn - palce rąk i nóg mogą wykonywać nieskoordynowane ruchy chwytne, na twarzy mogą pojawiać się niekontrolowane grymasy. Kobiety często opisują orgazm jako falę ciepła zalewającą całe ich ciało, doznanie zupełnie je obezwładniające, a nawet sprawiające, że tracą kontrolę nad swoim ciałem i zachowaniem (okrzyki, jęki, drapanie czy gryzienie partnera).

U mężczyzn w trakcie orgazmu nie występuje takie bogactwo przeżyć. W momencie uniesienia następuje pompowanie nasienia do cewki moczowej, co wywołuje wrażenie ciepła i pulsowania członka i prostaty. Następnie cewka rozszerza się i przepływające przez członek nasienie jest zwykle najprzyjemniejszą fazą orgazmu. Na koniec dochodzi do wytrysku nasienia na zewnątrz. Ponadto mężczyźni zdecydowanie rzadziej od kobiet są w stanie przeżywać w czasie jednego stosunku kilka orgazmów, gdyż po orgazmie występuje u nich okres refrakcji, czyli niewrażliwości na bodźce, którego rezultatem jest niezdolność do osiągnięcia kolejnej erekcji i szczytowania. Są zmuszeni do odprężenia i zrelaksowania się, aby zregenerować wyczerpane siły.

O typach orgazmu

Jest jeszcze jedna istotna różnica między orgazmem przeżywanym przez kobiety i mężczyzn. Otóż panie mogą osiągać kilka typów orgazmów: łechtaczkowy (najczęstszy i najłatwiejszy do osiągnięcia, powstaje wskutek stymulacji łechtaczki), pochwowy (dłuższy, mniej gwałtowny, ale głębszy od łechtaczkowego), orgazm punktu G (osiągany poprzez stymulowanie punktu G, usytuowanego na przedniej ściance pochwy, około 5 cm od wejścia), czy też orgazm cewki moczowej (czyli punku U leżącego około 2,5 cm od wejścia do pochwy, na jej przedniej ściance), podczas gdy mężczyźni są zdani jedynie na jeden jego rodzaj.

I chociaż to częściej kobiety mają problem z osiągnięciem uniesienia podczas zbliżeń seksualnych (jak pokazują badania w Polsce około ? kobiet ma problem z jego osiągnięciem), to różnorodność i siła tego doznania wydaje się być warta wspólnych partnerskich poszukiwań i ćwiczeń aż do osiągnięcia upragnionego celu, aby ?ziemia zadrżała, a świat zawirował".

Alicja Kladamicza

Pod pojęciem wytrysk przedwczesny kryje się niezdolność do opóźnienia wytrysku wystarczającego do uzyskania satysfakcji z gry miłosnej. I tak wytrysk może nastąpić przed lub tuż po rozpoczęciu zbliżenia płciowego. Ponadto może się to także zdarzyć w stanie erekcji członka, która jednak nie jest wystarczająca do rozpoczęcia stosunku.

Omawiane zaburzenie stanowi dość poważny problem społeczny. Zakłada się, że może doskwierać nawet co trzeciemu Polakowi. Co zatem powinno zwrócić szczególną uwagę? Znamienne jest występowanie wytrysku wbrew woli mężczyzny i niezgodnie z jego pragnieniem. Umiejętność kontroli nie jest wrodzona i trzeba się tego nauczyć.

Za diagnostyczną uznaje się obecność problemu podczas kontaktów ze stałą partnerką. Pojawianie się rzeczonego w trakcie spółkowania z nową partnerką, współżycia po dłuższej przerwie lub stosunkowo rzadkiego oraz w mało intymnej atmosferze uznaje się za zgodne z normą.

Odruch wytrysku przedwczesnego może łatwo ulec utrwaleniu. Taki mężczyzna wstydzi się problemu i ucieka od niego. Po przerwie sytuacja powtarza się w trakcie kontaktów z kolejnymi partnerkami.

Wyróżnia się kilka typów omawianej dysfunkcji:

Problemy z przedwczesnym wytryskiem mają zarówno podłoże biologiczne jak i psychiczne. Wśród tych pierwszych należy wymienić nadwrażliwość żołędzi członka na tle neurogennym, a także przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego (co u starszych mężczyzn może prowadzić do zaburzenia o charakterze wtórnym).

Nie bez znaczenia jest także zbyt krótkie wędzidełko żołędzi członka (jednak można to skorygować w czasie dość krótkiego zabiegu chirurgicznego). Przedwczesny wytrysk może być również spowodowany zmianami pooperacyjnymi oraz chorobami takimi jak cukrzyca bądź miażdżyca.

Jeśli chodzi o sferę psychiczną, to za czynniki istotne uważa się błędy w sztuce miłosnej, zaburzone relacje partnerskie czy nieprawidłowe postawy wobec kobiet. Swoje robią też wszelakiej maści lęki, kompleksy (np. małego członka), neurotyzm (stan napięcia, pobudzenia), hipochondria oraz depresja.

Do przyczyn zaburzenia zalicza się również rygoryzm religijny, poczucie winy i uwarunkowania masturbacyjne (pośpiech, lęk przed przyłapaniem, wstyd).

Leczenie przynosi nad wyraz dobre efekty. W farmakoterapii stosuje się leki przeciwdepresyjne (mają efekt uboczny w postaci opóźnienia wytrysku), znieczulające żołądź członka (kremy, maści, żele z dodatkowym zaleceniem stosowania prezerwatywy, aby środki te nie zadziałały również na kobietę), przeciwlękowe oraz iniekcje z prostaglandyny w ciała jamiste. Wykonywane są również zabiegi chirurgiczne w obrębie żołędzi. Pomocne okazują się także metody treningowe (masturbacyjne oraz partnerskie), hipnoza, a także psychoterapia.

MP

Impotencja to niemożność osiągnięcia i utrzymania wystarczającej erekcji, a w konsekwencji niemożność odbycia pełnego stosunku płcioweg