Kiła to, podobnie jak rzeżączka, rzęsistkowica, jedna z chorób wenerycznych przenoszonych drogą płciową. Występuje na całym świecie. Kiła jest chorobą zakaźną, w której przebiegu wyróżnia się 3 okresy. Przyczyną choroby jest zarazek o nazwie krętek blady.

Choroba przenoszona jest przez bezpośredni kontakt, najczęściej w trakcie stosunku płciowego. Mężczyźni chorują 2 razy częściej niż kobiety. W przypadku kobiet możliwe jest także zakażenie płodu przebywającego wewnątrz macicy. U narodzonego dziecka, które zostało zakażone w okresie płodowym, występują zmiany w wielu narządach, głównie na skórze i w kościach. Rzadko dochodzi do tzw. triady Hutchinsona, czyli zniekształcenia zębów, głuchoty i zapalenia rogówki (element oka).

Postać choroby nabytej (w czasie stosunku seksualnego) objawia się w pierwszym okresie jako niebolesna ranka (nadżerka, owrzodzenie) umiejscowiona najczęściej na narządach płciowych. Zanika po około 5 tygodniach. Po upływie 2-3 miesięcy rozpoczyna się drugi okres choroby objawiający się wysypką, wypadaniem włosów, powiększenie węzłów chłonnych i niekiedy zapaleniem wątroby. Okres trzeci występuje w około 5 do 50 lat od zakażenia. Cechuje się martwicą zakażonych tkanek (kilaki). U osób z kiłą mózgu występują zaburzenia funkcji psychicznych i intelektualnych, do otępienia włącznie.

Zapobieganie polega na unikaniu przypadkowych stosunków płciowych oraz używaniu prezerwatyw, a także wykonywaniu badań krwi (WR). Zaleca się też wykonywanie tego testu u kobiet ciężarnych.

Rzeżączka jest najczęstszą chorobą przenoszoną drogą płciową. Następuje poprzez kontakty seksualne stąd zaliczana jest do chorób wenerycznych. Może dotyczyć narządów płciowych, odbytnicy i gardła.

Około 25 proc. zakażonych mężczyzn i około 50 proc. zakażonych kobiet jest nieświadomymi nosicielami tej choroby, gdyż zakażenie przebiega u nich bezobjawowo. U kobiet rzeżączka ubjawia się poprzez zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy, które może powodować wyciek śluzowo-ropnej wydzieliny z dróg rodnych. Ostre zapalenie cewki moczowej, powodujące swędzenie lub pieczenie w czasie oddawania moczu, oraz wyciek ropnej wydzieliny, to charakterystyczne dolegliwości, na które skarżą się zarażeni mężczyźni. W razie zakażenia przez odbytnicę występuą objawy zapalenie błony śluzowej odbytnicy.

Powikłaniami nieleczonej rzeżączki jest zapalenie macicy, jajników czy też otrzewnej (tkanki wyściełającej jamę brzuszną). U mężczyzn dochodzi do zapalenia gruczołu krokowego i najądrza. Chory człowiek może stać się bezpłodny, cierpieć na zapalenie stawów czy też zapalenie serca. U noworodków choroba dotyka oczu, powodując zapalenie spojówek.

W przypadku wystąpienia wymienionych wyżej objawów należy skontaktować się z lekarzem wenerologiem, który zapewne wykona testy diagnostyczne dla potwierdzenia rozpoznania. Leczenie wymaga stosowania antybiotyków.

Tętniak to nic innego jak rozszerzenie naczynia krwionośnego powstające w wyniku osłabienia jego ściany. Zmiany mogą pojawić się w sercu i wszystkich tętnicach człowieka w tym aorty, czyli głównej tętnicy odprowadzającej krew z serca. Tętniaki mogą występować w organizmie pojedynczo lub może być ich wiele.

[[OPENX]]

Pojawiają się najczęściej w aorcie i tętnicach mózgowych. Zdarza się, że powstają w nich zakrzepy (czopy z elementów krwi). Jest to niebezpieczne, gdyż zakrzepy mogą zatrzymywać krążenie krwi w danym odcinku naczynia lub odrywać się i popłynąć z prądem krwi powodując zatory w ogległych miejscach. Jeśli dojdzie do tej sytuacji np. w nodze najpierw objawia to zblednięciem i bólem, a następnie dochodzi do niedotlenienia i obumarcia komórek znajdujących się w miejscu zatoru, czego skutkiem może być nawet amputacja kończyny.

Przyczyną powstania tętniaków mogą być wrodzone wady ścian naczyń w organizmie lub zmiany nabyte wskutek infekcji (np. bakteryjnych, wirusowych). Ponadto na powstawanie tętniaków wpływa także miażdżyca, urazy, nadciśnienie tętnicze i gwałtowne wysiłki.

Tętniaki mogą nie powodować żadnych dolegliwości. Badając dotykiem wyczuć je można jako miękkie, tętniące, niebolesne uwypuklenia tętnic. Ich wielkość jest różna. Potwierdzenie obecności tętniaka uzyskuje się przy użyciu specjalistycznych badań, na które skierowanie otrzymuje się od lekarza.

Tętniaki aorty w odcinku brzusznym, kiedy średnica aorty przekracza 50 procent wartości prawidłowych, mogą dawać silne bóle brzucha. Tętniaki serca występują najczęściej jako powikłania po zawale. Najgroźniejszym powikłaniem tętniaka jest jego pęknięcie, które może spowodować dużą utratę krwi i śmierć. Pęknięciu temu towarzyszy ogromny ból. Aby zapobiec pęknięciu tętniaka aorty należy przeprowadzić operację.

Marskością określamy stan uszkodzenia wątroby przebiegający razem z obumarciem komórek wątrobowych oraz rozrastaniem się tkanek budujących wnętrze organu (czyli m.in. tkanki tłuszczowej) i naczyń krwionośnych (żył i tętnic). Uszkodzenie komórek wątrobowych, czyli tworzących wątrobę, jest niebezpieczne. Umarłe komórki nie przetwarzają składników odżywczych i nie odtruwają ciała z substancji toksycznych. Choroba rozwija się zwykle przez kilka lat. Przyczyną marskości jest działanie różnych czynników:

[[OPENX]]

- zatrucia trwające dłuższy czas np. alkoholizm

- przewlekłe niedobory składników mineralnych, witamin, szczególnie w diecie z małą ilością białka i tłuszczu

- przewlekłe zapalenia wątroby np. po wirusowym zapaleniu wątroby

- długotrwały brak odpływu żółci

Niekiedy marskość może wystąpić bez ustalonej przyczyny (objawiająca się zażółceniem skóry, błon śluzowych, białkówek oczu). Objawy choroby zależą od rodzaju zmian, jakie już zaszły. Chory może zauważyć białe paznokcie, czerwone bardziej niż zwykle dłonie i stopy, zajady w kącikach ust, wygładzony i czerwony język. W dalszym etapie choroby pojawia się żółtaczka (objawiająca się zażółceniem skóry ) i wodobrzusze (na skutek przesączania się płynów do jamy brzusznej). Zatrzymanie w ustroju toksycznych produktów przemiany materii, które są unieszkodliwiane w wątrobie (upośledzenie detoksykacji), staje się przyczyną uszkodzenia mózgu, a nawet śpiączki.

Chorych z marskością wątroby obowiązuje ograniczenie wysiłków fizycznych, odstawienie alkoholu oraz leczenie pod kontrolą lekarza. W bardzo zaawansowanych przypadkach wykonuje się przeszczep wątroby.