Kamica żółciowa jest to choroba polegająca na obecności tzw. złogów w pęcherzyku żółciowym. Jest on fizjologicznym zbiornikiem żółci niezbędnej w trawieniu tłuszczy. Pojawienie się kamicy jest następstwem zaburzeń w tzw. litogeniczności żółci. Żółć jest roztworem, który składa się z trzech równych składników: kwasów żółciowych, fosfolipidów i cholesterolu. Zaburzenia stężenia przynajmniej jednego ze składników powoduje wytrącanie się kamieni żółciowych.

Najczęściej kamienie żółciowe powstają u:

• ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego. Dzieje się tak, gdy kurczący się pęcherzyk żółciowy w trakcie spożywania soczystego posiłku zostaje zablokowany przez obecny w nim kamień, powodując niedokrwienie i zapalenie.
• żółtaczki mechanicznej, w wyniku przedostania się złogów do głównych dróg żółciowych blokując odpływ z nich żółci.
• ostrego zapalenia trzustki, kiedy kamienie blokują nie tylko drogi żółciowe, ale również trzustkowe powodując samotrawienie trzustki. Jest to bardzo groźne powikłanie kamicy.
• nowotworu pęcherzyka żółciowego, spowodowanego długotrwałym przebywaniem kamieni w pęcherzyku.

Leczenie

Jedyną skuteczną metodą leczenia kamicy pęcherzyka żółciowego jest cholecystektomia. Stosowane rozpuszczanie złogów za pomocą różnych olei jak również tzw. rozkruszanie kamieni wysoką energią z zewnątrz, skuteczne w kamicy nerkowej, niestety nie mają racji bytu w kamicy żółciowej (ze względu na zaburzoną motorykę pęcherzyka żółciowego).

Cholecystektomia jest to usunięcie pęcherzyka żółciowego, który zawiera tzw. złogi (kamienie). Wykorzystuje się tą metodę w stanach przewlekłego lub ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego spowodowanego powikłaną kamicą żółciową.

Laparoskopia

Aktualnie, gdy to tylko możliwe, operuje się laparoskopowo ostre i przewlekłe zapalenia pęcherzyka żółciowego. Powoli do przeszłości odchodzi dawniej często stosowane operacja na otwartej jamie brzusznej.

W cholecystektomii laparoskopowej wykonuje się trzy, ewentualnie cztery nacięcia w powłokach jamy brzusznej szerokości ok. 1-2 cm. Jedno zasadnicze nacięcie w okolicy pępka służy do wprowadzenia kamery, a w końcowym etapie do usunięcia pęcherzyka.

Kolejne zwykle, mniejsze nacięcia służą do wprowadzenia mikronarzędzi, przy pomocy których wykonuje się zabieg lub osłania się sąsiednie narządy. Jest to proste, ponieważ obraz w jamie brzusznej jest powiększony.

W metodzie laparoskopowej można wykonać cholangiografię śródoperacyjną, czyli wykonać prześwietlenie dróg żółciowych.

Przeciwwskazania do wykonania laparoskopii

Wcześniej, gdy ta metoda operacji była wprowadzana, przeciwwskazań było wiele, ale obecnie nie ma przeciwwskazań.

Wskazania do laparoskopii

Aktualnie starszy wiek czy otyłość jest wskazaniem pierwszoplanowym do usunięcia kamieni żółciowych metodą laparoskopową. Kiedyś były one względnym przeciwwskazaniem. Uważa się, że również pacjent starszy czy otyły ma mniej powikłań po operacji laparoskopowej niż po operacji tradycyjnej. Zdecydowanie rzadziej występują zapalenia płuc, czy tzw. rozejście się rany pooperacyjnej, które wymagają powtórnego szycia i przedłużonego pobytu w szpitalu. Pacjent po operacji laparoskopowej zdecydowanie szybciej wychodzi ze szpitala (np. po 3 dniach) i może powrócić do pracy zawodowej praktycznie już po tygodniu.

W żółtaczce i kamicy tzw. przewodowej przed lub po zabiegu laparoskopowym wykonuje się usunięcie złogów za pomocą specjalnego gastroskopu, również bez konieczności rozległej operacji. Tak więc technika rozwiązuje wiele problemów związanych z obecnością złogów w pęcherzyku i drogach żółciowych

Opracował Andrzej Popow

Specjalista chirurg

Hajnówka, ul.3-go Maja 59

tel.: 604570979

http://www.popow.com.pl/

Wiadomości ogólne

Roślina ta występuje w całej Europie, w niektórych rejonach Azji oraz w Ameryce Północnej. Macierzanka rośnie przede wszystkim w lasach, na piaszczystych polanach, na nieużytkach, w miej­scach silnie nasłonecznionych.

Jej okres kwitnienia przypada na czas między czerwcem a wrześniem. Kwitnie różowoliliowymi kwiatami.

Działanie lecznicze

SUROWCE LECZNICZE: ziele macierzanki.

WŁAŚCIWOŚCI: wykrztuśne, dezynfekujące, żołądkowe.

Wyciągi z macierzanki są dobry lekiem wykrztuśnym. Zawarte w macierzance związki czynne wzmagają produkcję śluzu oraz pobudzają ruchy rzęsek nabłonka oddechowego, czym ułatwiają oczyszczanie się dróg oddechowych z pyłów (np. wdychanych z powietrzem lub dymem tytoniowym). Związki te zapobiegają wzrostowi bakterii w drogach oddechowych. Dlatego macierzanka jest cennym zielem dla palaczy tytoniu i chorych na przewlekłe nieżyty oskrzeli. Więcej: garbniki i olejek eteryczny z macierzanki dezynfekują drogi oddechowe i przewód pokarmowy od jamy ustnej aż po jelito grube oraz zapobiegają zbyt szybkiemu rozwojowi bakterii i nadmiernej fermentacji w przewodzie pokarmowym.

Warto pamiętać o żołądkowym działaniu macierzanki: znosi ona wzdęcia brzucha oraz pobudza wydzielanie soków trawiennych w przewodzie pokarmowym. Jest ona korzystnym lekiem w nieżycie niedokwaśnym.

Wyciągi macierzanki stosowane na skórę i błony śluzowe narządów rodnych działają ściągająco i dezynfekująco. Wyciągi te przynoszą poprawę w nerwo­bólach i stłuczeniach po urazach. Mogą też być używane w przypadkach leczenia oparzeń, drobnych skaleczeń oraz przy użądleniach przez owady.

Macierzanka może być wykorzystywana w bolesnym miesiączkowaniu, w migrenach i w katarach.

Przepisy stosowania

NAPAR. Przygotowujemy go w następujący sposób: do naczynia wrzucamy łyżkę ziela i zalewamy je 1 szklanką wrzątku. Całość odstawiamy na 10-15 minut. Po przecedzeniu pijemy w 2 -3 porcjach przed jedzeniem jako środek wykrztuśny i poprawiający łaknienie, a po jedzeniu dla lepszego trawienia i zniesienia wzdęć. Napar ten może być stosowany zewnętrznie na skórę, do płukania ust i gardła oraz przemywania sromu.

KOMPRESY. W przypadkach nerwobólów należy zaparzyć 2-3 łyżki suszonych ziół na szklankę wody i stosować jako kompresy na miejsca bolące.

KĄPIELE LECZNICZE. Tego rodzaju kąpiele są polecane ludziom w wieku podeszłym, rekonwalescentom po ciężkich chorobach, a także dzieciom. Kąpiele przygotowujemy w następujących sposób: 8-10 łyżek suszonego ziela zaparzamy w 4-5 litrów wrzątku. Przecedzamy i wlewamy do 1/2 wanny wody. Kąpiel powinna przebiegać w temperatu­ra wody ok. 38°C i trwać ok. 20-25 minut.

Z CZYM MOŻNA ŁĄCZYĆ? Macierzankę łączymy z szałwią, babką, nagietkiem, rumiankiem, i lipą.

Macierzanka wchodzi w skład mieszanki SEPTOSAN, a wyciągi z niej w skład płynu PECTOSOL.

Zbiór i konserwacja

Zbioru macierzanki dokonujemy w czasie kwitnienia (czyli od czerwca do września). Ścinamy młode, niezdrewniałe pędy. Macierzankę suszmy w miejscach ocienionych lub w suszarniach w temperaturze do 35°C. Powinna ona być rozłożona cienką warstwą. Warto pamiętać o przechowywaniu jej w szczelnie zamkniętych pudełkach.

Substancje lecznicze

Macierzanka zawiera: olejek eteryczny, związki gorzkie, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne oraz sole mineralne.

Wiadomości ogólne

Malina rośnie dziko w całej Europie. Wybiera przede wszystkim lasy liściaste. Kwitnie od maja do sierpnia. Poza tym coraz częściej krzew ten jest uprawiany dla owoców. Niekiedy w Polsce występuje pod nazwą ?maliniak".

Działanie lecznicze

SUROWCE LECZNICZE: owoce i liście malin.

WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE: liście - ściągające; owoce napotne.

Dzięki zawartości garbników liście malin działają ściągająco, przeciwzapalnie oraz przeciwbakteryjnie. Znoszą bolesne skurcze mięśni gładkich w ścianach naczyń krwionośnych, w jelitach i macicy. Mogą też być używane w leczeniu nieżytów żołądka i jelit oraz jako lek przeciwbiegunkowy.

Dawna medycyna tybetańska zalecała liście malin w leczeniu nerwic (przede wszystkim neurastenii), a także w ostrych i przewlekłych zakażeniach.

Z kolei owoce malin są znanym środkiem napotnym. Używa się ich w przypadku rozmaitych przeziębień, infekcji bakteryjnych i wirusowych, angin przebiegających z gorączką: zauważano bowiem, że po 30-60 minutach od wypicia naparu lub soku z malin, występuje obfite pocenie.

Uwaga! W związku z dość dużą ilością puryn, jakie znaleźć można w owocach malin, nie powinni ich spożywać ludzie ze skazą moczanową oraz niewydolnością nerek.

Warto wiedzieć, iż medycyna ludowa polecała maliny w przypadku niedokrwistości - co więcej, mogło to być o tyle uzasadnione, że posiadają one mikroelementy, związki żelaza i miedzi.

Przepisy stosowania

NAPAR Z OWOCÓW. Przygotowujemy go w następujący sposób: do naczynia wrzucamy 2 łyżki suszonych owoców i zalewamy je 1I2 szklanki wrzątku. Naczynie przykrywamy i odstawiamy na 15-20 minut. Po przecedzeniu pijemy przed snem w przypadku przeziębienia.

Do naparu dodać możemy niewielką ilość alkoholu (1 kieliszek np. rumu), przy czym należy wówczas dodatkowo połknąć tabletkę witaminy C.

SOK MALINOWY. Pijemy go w ilości 2-3 łyżek na szklankę wrzątku przed snem.

Z CZYM ŁĄCZYĆ OWOCE MALIN? Korzystnie jest łączyć malinę z kwiatem czarnego bzu, zielem fiołka i owocami róży.

NAPAR Z SUSZONYCH LIŚCI. Przygotowujemy go w następujący sposób: do naczynia wrzucamy 2 łyżki suszonych liści i zalewamy je 1 (lub 2) szklankami wrzątku. Odstawiamy na kwadrans w naczyniu pod przykryciem, a następnie przecedzamy. Pijemy w przypadku biegunek, nieżytów żołądka i jelit.

ODWAR Z LIŚCI. Odwar robimy w następujący sposób: do naczynia wrzucamy 2 łyżki suszonych liści malin i zalewamy je szklanką wody. Całość gotujemy gotować przez ok. 10 minut. Po przecedzeniu i ostygnięciu można go pić przy biegunkach, nieżytach żołądka i jelit. Odwar możemy używać do płukania ust i gardła. Możemy go również używać w okładach na skórę w przypadku oparzeń lub chorób skóry.

HERBATA ZIOŁOWA. Do jej przygotowania używamy liści maliny.

Owoce malin wchodzą w skład mieszanek przygotowywanych przez przemysł zielarski o nazwach: PYROSAN, REUMOSAN.

Zbiór i konserwacja

Warto pamiętać, by owoce zbierać przy suchej pogodzie, a także po obeschnięciu rosy. Zbierać powinniśmy je do naczyń emaliowanych, dzbanków, wiader, bądź naczyń szklanych lub kamionkowych.

Owoce na susz mogą być bardzo dojrzale. Suszenie powinniśmy przeprowadzić w dwóch etapach: początkowo w temperaturze do 40°C, a następnie w około 60°C.

Zbioru liści dokonać należy wiosną i latem. Wybieramy młode, tegoroczne pędy i zrywamy je bez ogonków. Do suszenia wybieramy miejsca przewiewne, choć ocienione.

Zarówno owoce jak i liście przechowujemy w szczelnie zamkniętych pudeł­kach.

Substancje lecznicze

Owoce zawierają:, kwasy organiczne (cytrynowy, jabłkowy, askorbinowy, salicylowy), cukry, związki śluzo­we, antocyjany, pektyny, witaminy (C, A, B2, PP), sole mineralne (przede wszystkim związki żelaza i miedzi).

W liściach maliny obecne są dużo ilości witaminy C, a także kwasy organiczne, sole mineralne, garbniki i śluzy.