Zdaniem specjalistów, przyczyn zaburzeń wzrostu lub powolnego wzrastania jest bardzo wiele. Może mieć na to wpływ życie płodowe, niewłaściwe odżywianie, choroby metaboliczne, przewlekłe choroby nerek, patologia wątroby i uwarunkowania genetyczne (dziecko niskich rodziców prawdopodobnie też będzie niewysokie).

W lutym 2008 roku Instytut Pentor przeprowadził badania na grupie 1070 respondentów mające określić stan wiedzy i świadomości na temat problemu zaburzeń wzrostu.

Wynika z niego, że aż 44 proc. badanych nie mierzy wzrostu swojego dziecka regularnie. Aż co 10-siąty badany w ogóle nie mierzy swojego dziecka. Jednocześnie respondenci przyznają, że wzrost jest ważnym czynnikiem świadczącym o prawidłowym rozwoju i zdrowiu dziecka.

Dzieci są mierzone rzadziej w rodzinach z niższym dochodem i słabszym wykształceniem rodziców. Wyjątkiem jest Warszawa, gdzie odsetek ?nie mierzących" wynosi aż 22 proc. Brak regularnego pomiaru wzrostu spotyka najczęściej dzieci w wieku 7-8 lat (aż 74 % nie jest mierzonych), 5-6 lat (58 %), 9-10 lat (51%) i 8-9 lat (45%).

Wyniki potwierdziły opinie lekarzy specjalistów. W odpowiedzi na rosnące bagatelizowanie przez rodziców regularnej kontroli wzrostu u dzieci, opracowano program ?Rosnę Zdrowo". Jego podstawowym celem jest uświadomienie problemu rodzicom oraz edukacja w zakresie regularnej kontroli wzrostu u dzieci, jako jednego z głównych czynników prawidłowego rozwoju.

Zdaniem specjalistów patronujących akcji, dzieci należy mierzyć co trzy miesiące. ?Taki okres daje prawidłowy obraz jego rozwoju" - mówi pediatra i endokrynolog prof. Barbara Rymkiewicz-Kluczyńska.- ?Sam pomiar oczywiście nie wystarczy. Należy nanieść jego wynik na krzywe centylowe i porównać z tempem wzrastania rówieśników dziecka. Warto podkreślić, że jedynie wynik poniżej trzeciego centyla jest powodem do niepokoju i może sugerować istnienie poważnych zaburzeń. Warto wtedy zwrócić się do lekarza. W pozostałych przypadkach najczęściej mamy do czynienia z dziećmi zdrowymi."

Program Rosne Zdrowo jest kampanią ogólnopolską. Organizatorzy zakładają zamieszczanie ogłoszeń promujących akcję w najpoczytniejszych tytułach prasy dla rodziców, tytułach poradnikowych, magazynach life-stylowych. Przewidziano również spoty reklamowe w telewizji i aktywną kampanię w internecie. Centrum programu jest strona internetowa rosne-zdrowo.pl zawierająca wiele ciekawych informacji na temat problemu zaburzeń wzrostu lub powolnego wzrastania.

Należy do dziecięcych, wirusowych chorób zakaźnych. Kilka lat temu w Polsce wprowadzono obowiązkowe szczepienia przeciwko różyczce. Jest niebezpieczna dla kobiet w ciąży, ponieważ może spowodować uszkodzenie płodu.

[[OPENX]]

Różyczka jest wysypkową chorobą zakaźną wieku dziecięcego z reguły o łagodnym przebiegu. W razie wystąpienia zakażenia we wczesnym okresie ciąży może dojść do uszkodzenia płodu. Czynnikiem wywołującym różyczkę jest wirus RNA. Rezerwuarem wirusa jest chory człowiek, a materiałem zakaźnym wydzielina z jamy nosowo-gardłowej. Zakażenie przenosi się drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt z materiałem zakaźnym. Okres, w którym osoba chora może zarażać otoczenie wynosi 14 dni, 6-7 dni przed i do 8 dni po ujawnieniu się objawów infekcji. W Polsce po wprowadzeniu obowiązkowej szczepionki liczba zachorowań na różyczkę z roku na rok maleje.

Rozwój objawów

Okres wylęgania różyczki wynosi przeciętnie 17 dni. U dorosłych pojawiają się wówczas objawy zwiastunowe zakażenia: złe samopoczucie, bóle mięśniowo-stawowe, bóle głowy, zapalenie spojówek, powiększenie węzłów chłonnych. U dzieci pierwszym objawem jest często wysypka. Bladoróżowa, drobnoplamista wysypka pojawia się początkowo na czole i twarzy a następnie w ciągu 24 godzin rozprzestrzenia się na tułów i kończyny. Stwierdza się nieznacznie podwyższoną temperaturę ciała oraz powiększenie węzłów chłonnych. Zmiany skórne ustępują po 1-5 dniach nie pozostawiając śladów. W przebiegu różyczki zdarzają się powikłania: zapalenia stawów, skaza krwotoczna i bardzo rzadko zapalenie mózgu.

Szczepienia

Nie ma leczenia przyczynowego różyczki. Szczepienie przeciwko różyczce do 24 h od narażenia na zakażenie może uchronić, lecz nie zawsze uchroni, przed zachorowaniem.

W Polsce szczepi się dzieci przeciwko różyczce w wieku 13-15 miesięcy razem ze szczepieniem przeciwko odrze i śwince. Dawki przypominające powinne być podawane co 5-7 lat. Szczególne wskazania do immunizacji mają kobiety w wieku rozrodczym, zwłaszcza planujące ciążę, które nie były szczepione na różyczkę. Po podaniu szczepionki taka kobieta nie powinna zachodzić w ciążę przed upływem 3 miesięcy od szczepienia.