Rzeżączka jest najczęstszą chorobą przenoszoną drogą płciową. Następuje poprzez kontakty seksualne stąd zaliczana jest do chorób wenerycznych. Może dotyczyć narządów płciowych, odbytnicy i gardła.

Około 25 proc. zakażonych mężczyzn i około 50 proc. zakażonych kobiet jest nieświadomymi nosicielami tej choroby, gdyż zakażenie przebiega u nich bezobjawowo. U kobiet rzeżączka ubjawia się poprzez zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy, które może powodować wyciek śluzowo-ropnej wydzieliny z dróg rodnych. Ostre zapalenie cewki moczowej, powodujące swędzenie lub pieczenie w czasie oddawania moczu, oraz wyciek ropnej wydzieliny, to charakterystyczne dolegliwości, na które skarżą się zarażeni mężczyźni. W razie zakażenia przez odbytnicę występuą objawy zapalenie błony śluzowej odbytnicy.

Powikłaniami nieleczonej rzeżączki jest zapalenie macicy, jajników czy też otrzewnej (tkanki wyściełającej jamę brzuszną). U mężczyzn dochodzi do zapalenia gruczołu krokowego i najądrza. Chory człowiek może stać się bezpłodny, cierpieć na zapalenie stawów czy też zapalenie serca. U noworodków choroba dotyka oczu, powodując zapalenie spojówek.

W przypadku wystąpienia wymienionych wyżej objawów należy skontaktować się z lekarzem wenerologiem, który zapewne wykona testy diagnostyczne dla potwierdzenia rozpoznania. Leczenie wymaga stosowania antybiotyków.

Tętniak to nic innego jak rozszerzenie naczynia krwionośnego powstające w wyniku osłabienia jego ściany. Zmiany mogą pojawić się w sercu i wszystkich tętnicach człowieka w tym aorty, czyli głównej tętnicy odprowadzającej krew z serca. Tętniaki mogą występować w organizmie pojedynczo lub może być ich wiele.

[[OPENX]]

Pojawiają się najczęściej w aorcie i tętnicach mózgowych. Zdarza się, że powstają w nich zakrzepy (czopy z elementów krwi). Jest to niebezpieczne, gdyż zakrzepy mogą zatrzymywać krążenie krwi w danym odcinku naczynia lub odrywać się i popłynąć z prądem krwi powodując zatory w ogległych miejscach. Jeśli dojdzie do tej sytuacji np. w nodze najpierw objawia to zblednięciem i bólem, a następnie dochodzi do niedotlenienia i obumarcia komórek znajdujących się w miejscu zatoru, czego skutkiem może być nawet amputacja kończyny.

Przyczyną powstania tętniaków mogą być wrodzone wady ścian naczyń w organizmie lub zmiany nabyte wskutek infekcji (np. bakteryjnych, wirusowych). Ponadto na powstawanie tętniaków wpływa także miażdżyca, urazy, nadciśnienie tętnicze i gwałtowne wysiłki.

Tętniaki mogą nie powodować żadnych dolegliwości. Badając dotykiem wyczuć je można jako miękkie, tętniące, niebolesne uwypuklenia tętnic. Ich wielkość jest różna. Potwierdzenie obecności tętniaka uzyskuje się przy użyciu specjalistycznych badań, na które skierowanie otrzymuje się od lekarza.

Tętniaki aorty w odcinku brzusznym, kiedy średnica aorty przekracza 50 procent wartości prawidłowych, mogą dawać silne bóle brzucha. Tętniaki serca występują najczęściej jako powikłania po zawale. Najgroźniejszym powikłaniem tętniaka jest jego pęknięcie, które może spowodować dużą utratę krwi i śmierć. Pęknięciu temu towarzyszy ogromny ból. Aby zapobiec pęknięciu tętniaka aorty należy przeprowadzić operację.

Marskością określamy stan uszkodzenia wątroby przebiegający razem z obumarciem komórek wątrobowych oraz rozrastaniem się tkanek budujących wnętrze organu (czyli m.in. tkanki tłuszczowej) i naczyń krwionośnych (żył i tętnic). Uszkodzenie komórek wątrobowych, czyli tworzących wątrobę, jest niebezpieczne. Umarłe komórki nie przetwarzają składników odżywczych i nie odtruwają ciała z substancji toksycznych. Choroba rozwija się zwykle przez kilka lat. Przyczyną marskości jest działanie różnych czynników:

[[OPENX]]

- zatrucia trwające dłuższy czas np. alkoholizm

- przewlekłe niedobory składników mineralnych, witamin, szczególnie w diecie z małą ilością białka i tłuszczu

- przewlekłe zapalenia wątroby np. po wirusowym zapaleniu wątroby

- długotrwały brak odpływu żółci

Niekiedy marskość może wystąpić bez ustalonej przyczyny (objawiająca się zażółceniem skóry, błon śluzowych, białkówek oczu). Objawy choroby zależą od rodzaju zmian, jakie już zaszły. Chory może zauważyć białe paznokcie, czerwone bardziej niż zwykle dłonie i stopy, zajady w kącikach ust, wygładzony i czerwony język. W dalszym etapie choroby pojawia się żółtaczka (objawiająca się zażółceniem skóry ) i wodobrzusze (na skutek przesączania się płynów do jamy brzusznej). Zatrzymanie w ustroju toksycznych produktów przemiany materii, które są unieszkodliwiane w wątrobie (upośledzenie detoksykacji), staje się przyczyną uszkodzenia mózgu, a nawet śpiączki.

Chorych z marskością wątroby obowiązuje ograniczenie wysiłków fizycznych, odstawienie alkoholu oraz leczenie pod kontrolą lekarza. W bardzo zaawansowanych przypadkach wykonuje się przeszczep wątroby.

Nowotwór jelita grubego może występować w różnych miejscach jelita. Najczęściej umiejscawia się w końcowej części jelit tzw. odbytnicy. Rośnie powoli i dość późno daje przerzuty. Występuje w różnych wieku, zwykle chorują osoby po 60 roku życia. Stanem przedrakowym są polipy jelita (czyli narośla wrastające do światła jelita) oraz długotrwające wrzodziejące zapalenie jelita.

[[OPENX]]

Za czynnik, który sprzyja powstawaniu tej choroby, uważa się uporczywe zaparcia spowodowane m.in. dietą zawierającą zbyt mało warzyw i owoców. W pierwszym etapie choroby nowotwór dotyka tylko jelito, w następnym wykracza poza jego obręb i szerzy się na otoczenie. Przerzuty do węzłów chłonnych i innych narządów są już ostatnim okresem choroby.

Utrata masy ciała bez istotnej przyczyny, uczucie ciągłej pełności, występowanie zaparć na przemian z biegunkami zawierającymi śluz i krew, cienkie stolce uformowane jak ołówki czy też często pojawiające się parcia na stolec bez jego oddawania są objawami, które powinny zaniepokoić i skłonić do konsultacji z lekarzem aby wykluczyć nowotwór jelita grubego. Duże guzy można wyczuć palcem badając pacjenta przez odbyt. Dolegliwości zależą od umiejscowienia się procesu nowotworowego, jego zaawansowania oraz rodzaju rozrostu. Ważne jest szybkie rozpoznanie choroby, bowiem operacja we wczesnym okresie prowadzi do całkowitego wyleczenia i znacznie zwiększa szanse przeżycia chorego.

Badania profilaktyczne to badanie kału na obecność krwi utajonej oraz kolonoskopia.