Wychowałam troje dzieci i powiem ci, że po tylu ltach stwierdzam, że zarówno mąż, jak i żona wychowująca maluchy mają podobne obciążenia. I nie ma tu co sprzeczać się kto ma więcej obowiązków. Mój mąż kiedyś chciał mnie wyciągnąć na romantyczną kolację, a dzieci zostawić z teściową. Ja po 12 godzinach siedzenia z ząbkującym dzieckiem wyglądałam i czułam się okropnie. Wtedy mój mąż stwierdził: " cały dzień siedzisz w domu i jeszcze nie masz siły wyjść na kolację. Ja sie staram a tobie tak na mnie zależy". Po dość długiej kłótni i potem już spokojniekszej rozmowie wyjaśniliśmy sobie wszystko. Następnego dnia został z dzieciakami sam!!! Nie zrobiłam obiadu, zakupów,bo dzień miał wyglądać tak jak wygląda mój standardowy dzień.

Po tym dniu mąż nigdy już nie powiedział, że siedzę w domu i nic nie robie. Twój mąż musi zobaczyć jakie masz obowiązki, dopiero wtedy doceni to co robisz.

A ja mam koleżankę, która wrociła po roku do pracy, a mąż jest tzw. "kurą domową". Jestem zachwycona jak wszystko sobie zorganizowali. Koleżanka ma nienormowany czas pracy, więc często jest wcześniej. Jeśli ma czas to zrobi obiad za męża, jeśli ich córeczka ma lepszy dzień i śpi kilka godzin to mąż zajmuje się łazienką i praniem (mimo że to obowiązki żony). I nie ma czegoś takiego, że mąż ma na głowie cały dom i mimo to jest uważany za lenia. To kwestia partnerstwa i dogadania. Ktoś musi zostać w domu i nie ma co robić z tych osób leni ani przesadzać w drugą stronę: gloryfikując ich pracę.