Stan wegetatywny według klasycznej definicji rozpoznajemy u pacjenta, który jest przytomny, ale pozbawiony świadomości. Zachowane są u niego reakcje odruchowe, które zależą od prawidłowego funkcjonowania rdzenia przedłużonego w tym np.: reakcje obronne, postawy ciała, regulacja temperatury, krążenie, oddychanie, trawienie podanych dożołądkowo pokarmów. Pacjent jest jednak pozbawiony zmysłowego kontaktu ze światem zewnętrznym, co jest

efektem uszkodzenia półkul mózgowych, które normalnie zapewniają człowiekowi świadomość siebie, otoczenia, warunkują celowość działania.
Stan wegetatywny może być następstwem śpiączki pourazowej, innych uszkodzeń OUN, bądź głębokiego otępienia w różnych jednostkach chorobowych (np.: choroba Alzheimera, choroba Parkinsona).
Pacjent w stanie wegetatywnym wymaga stałej specjalistycznej opieki medycznej - pielęgnacji, biernej rehabilitacji, prawidłowego odżywiania. Opieka jest warunkiem utrzymania chorego przy życiu.
Stan wegetatywny niekiedy bywa odwracalny. Według różnych doniesień korzystnymi czynnikami są: młody wiek, stan po urazie i krótki czas jego trwania. Czasami przechodzi w stan minimalnej świadomości (MCS), bardzo rzadkie są przypadki, w których chory odzyskał świadomość po wielu miesiącach bądź latach. Stan wegetatywny może oczywiście zakończyć się śmiercią pacjenta. Jeśli utrzymuje się miesiącami, mówimy o 'przetrwałym', a po roku o 'utrwalonym' stanie wegetatywnym. Utrwalony stan wegetatywny może trwać wiele lat.
Personel jest wyszkolony do sprawowania kompleksowej specjalistycznej opieki medycznej nad tą grupą chorych, a nasze doświadczenie w tym zakresie budujemy od 2002 roku. Ośrodki MEDI-system wyposażone są w niezbędny sprzęt - zintegrowany system do kąpieli, materace przeciwodlezynowe, podnośnik, stoły do pionizacji, odpowiednie wózki inwalidzkie z podparciem głowy.
Działania wielodyscyplinarnego zespołu Ośrodków to obok wileu innych także - wczesna, kompleksowa rehabilitacja obejmująca stymulację polisensoryczną.
CO SŁUŻY DO DIAGNOZY?
Stosowanym narzędziem jest elektroencefalografia (EEG), mierząca elektryczną aktywność mózgu. Dzięki niej można m.in. wykazać stan wybudzenia, ponieważ aktywność elektryczna mózgu ulega spowolnieniu w tej fazie snu, w której nie pojawiają się marzenia senne. U pacjentów w śpiączce EEG może też potwierdzić kliniczne rozpoznanie śmierci mózgowej. EEG nie jest jednak narzędziem pozwalającym mierzyć zmiany świadomości. W przypadku chorych w stanie wegetatywnym jest bezużyteczne ? nie da się za jego pomocą potwierdzić rozpoznania ani oszacować szans na wyzdrowienie.
Najbardziej obiecującą metodą diagnozowania stanu wegetatywnego wydaje się obrazowanie czynnościowe. Badania z zastosowaniem emisyjnej tomografii pozytonowej (PET) wykazały, że aktywność metaboliczna mózgu, mierzona intensywnością zużywania glukozy, spada w stanie wegetatywnym poniżej normy. Jednakże wyjściu ze stanu wegetatywnego niektórych pacjentów nie towarzyszą istotne zmiany w ogólnym metabolizmie mózgowym.