Hemofilia jest chorobą dziedziczną, której przyczyną jest niedobór składników (inaczej czynników) krzepnięcia krwi. U osoby chorej czas krwawienia jest prawidłowy, ale przedłużony jest czas krzepnięcia krwi czyli moment w którym pojawi się tzw. skrzep. Hemofilia objawia się występowaniem krwotoku nawet po niewielkich urazach i skaleczeniach. Najczęściej występują krwawienia z pępowiny, do mięśni, do stawów, z jamy ustnej. Stosunkowo często pojawia się krew w moczu. W hemofilii o lekkim przebiegu mogą występować tylko krwawienia po operacjach, krwawienia z nosa i z macicy. Większym krwawieniom może towarzyszyć gorączka czy też zwiększenie zawartości białych krwinek we krwi służących obronie organizmu przed zakażeniem. Krwawienia w tej chorobie są uporczywe i obfite. Po urazie mogą one pojawiać się dopiero po jakimś czasie, ale ich przebieg jest taki sam, jak w tych tuż po zranieniu.

Na chorobę tę chorują prawie wyłącznie mężczyźni, a jest przenoszona przez zdrowe kobiety na potomstwo męskie. Dlatego choroba ta zaliczna jest do chorób dziedzicznych. Wyróżniamy hemofilię typu A i B. Hemofilia A występuje u 90 proc. przypadków. Jest odmianą najcięższą i dotyczy czynnika krzepnięcia VIII, czyli jednego z elementów odpowiedzialnych za krzepliwość krwi. Hemofilia typu B to brak lub zahamowanie działania innego czynnika krzepnięcia :IX. Hemofilie te różnią się zatem przyczyną powstawania nieprawidłowości w krzepnięciu krwi.

Częstość wystepowania hemofilii wynosi 1 przypadek na 30000 mieszkańców. Leczenie polega na uzupełnianiu brakującego czynnika krzepnięcia.

Jeśli pojawiają się niepokojąco długie i częste krwawienia należy udać się do lekarza i koniecznie rozpocząć leczenie.

Jest nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym w stosunku do przyczyny, uporczywym i silnym strachem przed określonymi przedmiotami lub sytuacjami, których chory unika. Dla chorego fobia oznacza cierpienie i upośledzenie normalnego funkcjonowania. Przebieg fobii jest różny, gdyż objawy na przemian nasilają się i łagodnieją Cięższe postacie utrzymują się przez wiele lat a ich konsekwencją może być głęboka depresja. Razem z rozwojem zaburzenia chory odczuwa coraz większy lęk np. do lęku przed zakupami dołącza się lęk przed otoczeniem sklepu a później już przed samym wyjściem z domu.

Wyróżnia się 3 rodzaje fobii: agorafobię bez napadów paniki, fobię społeczną oraz tzw. specyficzne fobie. W każdej postaci pewną rolę odgrywa dziedziczenie.

Agorafobia bez napadów paniki charakteryzuje się tym, iż chory cierpi jednocześnie na rozmaite fobie i przewlekły lęk. Odczuwa paniczne przerażenie przed otwartymi bądź zamkniętymi przestrzeniami, itp. Często dołączają się zasłabnięcia, natręctwa myślowe, obniżenie nastroju. Fobie specyficzne (tzw. proste) są to fobie dotyczące konkretnych zjawisk, sytuacji czy przedmiotów.

Wyróżniamy jeszcze następujące fobie:

• akrofobia - lęk wysokości,
• klaustrofobia - lęk przed przebywaniem w zamkniętych pomieszczeniach,
• kancerofobia - lęk przed zachorowaniem na nowotwór

Leczenie fobii powinien prowadzić specjalista. Jednym ze sposobów opanowania choroby jest systematyczne odwrażliwianie czyli tzw. desensytyzacja. Polega na stopniowym konfrontowaniu pacjenta z przedmiotem jego lęku.