Aspiryna nasila działanie leków przeciwzapalnych, przeciw gorączkowych i przeciwbólowych, ale może zmniejszać działanie niektórych niesterydowych leków przeciwzapalnych i leków powodujących wydalanie kwasu moczowego z organizmu. Jednoczesne stosowanie leków z obu tych grup zwiększa ryzyko uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego.

Aspiryna zwiększa działanie leków przeciwkrzepliwych, bo wypiera je z połączeń z białkami i w przypadku konieczności zastosowania aspiryny należy zmniejszyć dawki leków przeciwkrzepliwych. Aspiryna nasila działanie leków przeciwgruźliczych typu PAS.

Aspiryna potęguje działanie sulfonamidów i doustnych leków przeciwcukrzycowych, jak diabetol. Dlatego w przypadku konieczności stosowania obu leków, należy odpowiednio zmniejszać ich dawki. U ludzi z cukrzycą leczonych diabetolem po zażyciu aspiryny może wystąpić groźna dla życia hipoglikemia (niedocukrzenie).

Jednoczesne stosowanie aspiryny i kortykosterydów, jak enkorton, bardzo szybko prowadzi do uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego i owrzodzeń.

Aspiryna u chorych leczonych lekami nasercowymi, jak naparstnica, podnosi ich poziom we krwi i mogą wystąpić objawy ich przedawkowania.

Przyjmowanie leków nasennych z grupy barbituranów i leku przeciw nadciśnieniu tętniczemu, jak propranolol, zwiększa działanie aspiryny. Leki zobojętniające stosowane w chorobie wrzodowej zmniejszają wchłanianie aspiryny.

Jak z tego wynika, przyjmowanie aspiryny nie zawsze jest wskazane i powinno się skonsultować to z lekarzem zapisującym inne leki. Warto jeszcze zwrócić uwagę, że spożywanie alkoholu jednocześnie z aspiryną zwiększa ryzyko uszkodzenia błony śluzowej, co sprzyja wystąpieniu krwawienia z przewodu pokarmowego.

Mianem witaminy P określa się żółte barwniki, bioflawonoidy cytrusowe, rutynę i hesperydynę. Jej obecność w organizmie pozwala na prawidłowe wchłanianie i przyswajanie witaminy C. Obie witaminy regulują przepuszczalność włośniczek, zapobiegają drobnym wylewom i wybroczynom w skórze, przeciwdziałają krwawieniom z dziąseł, zwiększają odporność na infekcje.

Witamina P i witamina C odpowiadają za stan tkanki łącznej w organizmie. Niedobory witaminy P objawiają się nadmierną kruchością naczyń krwionośnych.

Najwięcej tej witaminy zawierają owoce cytrusowe (cytryny, pomarańcze, grejpfruty), morele, wiśnie, jeżyny i owoce głogu. Ponieważ jest rozpuszczalna w wodzie, nie zagraża nam jej przedawkowanie. Nadmiar jest wydalany wraz z moczem.

Witaminę P poleca się kobietom w okresie przekwitania, cierpiącym na dokuczliwe uderzenia gorąca do głowy. Powinni ją też przyjmować cierpiący na krwawienia z dziąseł oraz ludzie ze skłonnością do łatwego powstawania siniaków nawet po niewielkich urazach.

Witamina K pełni ważną rolę w procesach krzepnięcia krwi. Uczestniczy w wytwarzaniu protrombiny. Zapewnia prawidłową krzepliwość krwi. Zapobiega krwawieniom zewnętrznym i wewnętrznym. Zmniejsza nadmiernie obfite krwawienia miesięczne u kobiet.

Witamina K występuje w odmianach K-l, K-2 i K-3. Bakterie jelitowe wytwarzają odmiany K-l i K-2, natomiast odmianę K-3 syntetyzuje organizm człowieka.

Naturalnym pokarmowym źródłem tej witaminy są: warzywa zielonolistne, kapusta, pomidory, nasiona zbóż, lucerna, jogurt, żółtka jaj, olej sojowy, tran oraz morszczyn.

Objawem jej niedoboru w organizmie, poza krwawieniami i zaburzeniami krzepnięcia krwi, jest celiakia (biegunka tropikalna) i zapalenie jelit.

Do jej niedoborów prowadzi zwykle długotrwałe przyjmowanie sulfonamidów i antybiotyków (o szerokim spektrum działania), w konsekwencji niszczące w przewodzie pokarmowym florę bakteryjną produkującą tę witaminę. Długotrwałe biegunki również mogą stać się przyczyną jej niedoborów.

Rezerwy tej witaminy najlepiej uzupełnia spożywanie zielonych liściastych warzyw. Taką dietę powinny stosować osoby ze skłonnością do nawracających i przedłużających się krwawień (np. z nosa).

Witaminę K można też przyjmować w postaci tabletek.

Jej nadmiar organizm kumuluje, skutkiem tego może dojść do anemii hemolitycznej, którą powoduje rozpad czerwonych krwinek. Leczenie preparatami zawierającymi tę witaminę powinno więc odbywać się zawsze pod kierunkiem lekarza.

Stosowanie odpowiedniej diety pozwala nie korzystać z medykamentów.