Od drugiego miesiąca niemowlę zaczyna interesować się otoczeniem, a jego repertuar sygnałów wzbogaca się o gruchanie i inne dziecięce odgłosy. Reaguje żywiej na głos opiekuna, który najczęściej się nim zajmuje, a podczas karmienia, jeśli coś je zaciekawi natychmiast przerywa ssanie. Nie należy obawiać się o to, że rozpieści się dwumiesięczne niemowlę, ono potrzebuje czułości. U dziecka musi przede wszystkim rozwinąć się zaufanie i pewność, że jego potrzeby zostaną zaspokojone. Małe dzieci nie płaczą po to, by manipulować otoczeniem. W tym wieku pojawi się też pierwszy prawdziwy uśmiech. Niemowlę kończące dwa miesiące potrafi już w pewnym stopniu panować nad swoim ciałem. Pojawiają się pierwsze ruchy celowe, np.: odwracanie się na dźwięk znajomego głosu. W tym wieku dziecko posadzone na kolanach utrzymuje główkę (na krótko i dość niepewnie), a leżąc na brzuszku unosi już samo głowę, wodząc za przedmiotami. Pojawienie się zabawek w polu widzenia wita radosnym piskiem i śledzi tor ich ruchu. Chwyta przedmiot i ściska na chwilę, po czym puszcza. Jeśli taka zabawa angażuje otoczenie, to wtedy zdecydowanie wydłuża się czas czuwania dziecka.

Niemowlę sypia mniej, a wieczorne marudzenia są coraz rzadsze, w tym wieku również przemija kolka niemowlęca, a zmysł wzroku doskonali się: lepiej rozróżnia kształty i formy. Występuje u dziecka więcej odruchów społecznych, coraz więcej chce przebywać z ludźmi i potrafi już zwrócić na siebie uwagę dorosłych w celach towarzyskich. Rozpoczyna się kształtowanie jego osobowości. Posiada większą ciekawość świata, a także z zamiłowaniem odkrywa siebie - nowo poznanymi rączkami zaczyna badać nieznane mu dotąd tereny jak jego twarz i twarze opiekunów. Leżąc na brzuszku potrafi oprzeć się na przedramionach i unieść główkę nawet na 10 sekund, (co nie jest oczywiście wymogiem i jedno dziecko robi to dłużej, a inne krócej). Płacz zaczyna mieć swoje dźwiękowe rozróżnienie - inaczej, gdy jest głodne a inaczej, gdy je coś boli. Częściej słychać gruchanie i powtarzane naprzemian ?aaaaa" z ?eeeee". Dziecko wodzi oczami za przedmiotami i radośnie reaguje na znajome mu osoby i rzeczy.

Po ukończeniu 3 miesięcy część maluchów potrafi przespać już całą noc, jest to jednak uzależnione od wagi dziecka np. 3600g maleństwo śpi jednorazowo ok. 4 godzin, a te o wadze 5kg potrafią przespać 6 - 8 godz.

Widoczne są dalsze postępy w rozwoju psychomotorycznym: dziecko dłużej ogląda daną mu zabawkę, mocniej i pewniej trzyma główkę, bez trudu ogniskuje wzrok na przedmiotach, żywo reaguje na przygotowywanie do karmienia, podpierane siedzi kilka sekund, wyciąga rączkę, by dotykać pokazane mu przedmioty, potrafi przewrócić się z brzuszka na plecy. Rozpoczyna się etap organoleptycznego poznawania świata, - co do rączki, to do buzi - i jest to główna metoda badawcza. Pod koniec 4 miesiąca wyraźniej widać kształtowanie się osobowości dziecka i następuje tu potężny skok intelektualny: odkrywa, że płaczem może przyciągnąć uwagę dorosłych. Jest to okres szczególnie niebezpieczny, ponieważ uprzednio dziecko płakało, gdy czegoś potrzebowało, a teraz opiekunowie muszą się nauczyć rozpoznawać czy płacz jest wynikiem potrzeby fizjologicznej, czy też jest próbą manipulacji nimi. Prawidłowe postępowanie będzie dla nich i dla dziecka bardzo korzystne natomiast zła interpretacja zachowań dziecka może stworzyć z niego ?małego tyrana". W tym okresie może to wydawać się opiekunom śmieszne, ale skutki zlekceważenia przestrogi mogą być opłakane. Nie należy jednak wprowadzać drastycznego ograniczenia w obawie o rozpieszczenie malucha, bo on też ma prawo do domagania się obecności najbliższych jednak ciepło należy mu okazywać ZWŁASZCZA, gdy jest spokojny, a nie tylko na żądanie.

W tym okresie następuje również inny duży skok: poznawczy. Obrazuje się on tym, że dziecko bardzo łatwo się rozprasza i np. puszcza pierś podczas karmienia, co nie jest zazwyczaj oznaką, że się najadło a wyrazem tego, że dziecko jest czujne, spostrzegawcze i ciekawe tego, co je otacza.

W tym wieku dziecko zdobywa podstawy znajomości siebie, rozróżnia ?ja" i ?nie - ja" oraz coraz lepiej rozpoznaje świat i zauważa różnice między znanym i nieznanym. Są to zalążki przyszłych poglądów na świat.

Dziecko odbiera, i w sposób celowy, wywołuje reakcje otoczenia. Oczy śledzą przesuwający się przed oczami przedmiot, a ruchy sięgających po niego rączek są skoordynowane. Dziecko lubi być sadzane - lepiej widzi świat. Dużo pewniej siedzi i podpiera się rączkami o podłoże. Podtrzymywane stoi na wyprostowanych nogach, podskakuje i bardzo się z tego cieszy. Wydaje z siebie coraz więcej dźwięków. Reaguje na swoje imię, a zawołane bezbłędnie kieruje główkę w kierunku, z którego dochodzi głos. Imituje zasłyszane dźwięki i naśladuje mimikę.

Widać na tym etapie ogromne postępy w koordynacji ruchowej - maluch zaczyna manipulować przedmiotami i przekładać je z ręki do ręki. Odruch chwytny, który występuje u noworodka, ewoluował w tym czasie do zdolności łapania rzeczy i panowania nad przedmiotem. Następuje tu również wzmożone zainteresowanie swoimi nóżkami, które to dziecko próbuje włożyć sobie do buzi.

Główną życiową funkcją do tego okresu jest nadal jedzenie, ale to nie wszystko; dziecko rozpoznaje teraz wyraźnie zapach opiekującej się nim osoby i reaguje na pieszczoty. Może się w tym okresie pojawić pierwszy ząbek. Maluch siedzi pewniej, prostuje plecki, ale wciąż pomaga sobie wyciągając ramiona. Próbuje powiedzieć, czego potrzebuje, ponieważ zaczyna już rozumieć, że jest odmienną i niezależną istotą - to ogromny skok poznawczy, ale budzi w maleństwie mieszane odczucia - odrębność oznacza oddzielenie od rodziców. Dziecko odkryło i zgłębia teraz zdolność do panowania nad otaczającym go światem, i w tym świecie potrzebny jest ład i pewna przewidywalność - stałe przyzwyczajenia i rytuały zapewniają dziecku poczucie pewności i bezpieczeństwo.

Dziecko siedzi długo samodzielnie, a z siadu potrafi położyć się na brzuszek i z powrotem. Potrzymane do stania, utrzymuje pozycje trzymając się czegoś a na nóżkach pewnie dźwiga ciężar ciała. Z zapałem podczas zabawy podskakuje po brzuchu bawiącej się z nim osoby. Dobra już koordynacja ruchowa pozwala mu na przeniesienie zainteresowania z oglądania na dotykanie. Jest zainteresowany i zaciekawiony swoją twarzą w lusterku, poklepuje odbicie i zaczyna rozpoznawać w nim siebie. Staje się bardziej towarzyskie i zaczyna rozdzielać swoje sympatie i antypatie. Umie też samo bawić się, co robi w wielkim skupieniu. Repertuar gaworzenia powiększa się o sylaby powtarzane na zasadzie naśladownictwa: ba - ba - baaa - BA.

W tym wieku wykształca się tzw. pojęcie ciągłości przedmiotu (dziecko wie, że dana rzecz istnieje nawet, jeśli zniknie ona z pola widzenia) i dlatego szuka ukrytego przedmiotu, co nasuwa wniosek, że w umyśle dziecka zaczyna nabierać kształtów nowy, niezależny od bodźców zmysłowych świat.

Kiedy dziecko zetknie się z czymś nowym zaczyna szukać opiekuna, wskazówki, ponieważ chce znać zdanie danej osoby zanim coś postanowi. Jest to zjawisko odniesienia społecznego, które świadczy zarówno o zaufaniu dziecka, jak i rozumienia przez nie bardziej złożonych komunikatów, DLATEGO kiedy upadnie i zobaczy na twarzy opiekuna wyraz paniki to prawdopodobnie się rozpłacze a jeśli będzie to pogodny uśmiech i dziecko uzyska szybkie pocieszenie to uzna, za opiekunem, że ?nic się nie stało".