Posługuje się bardziej złożonym językiem, potrafi powiedzieć ?pa, pa" na pożegnanie znajomym osobom, a także rozumie słowo ?nie", na które reaguje zazwyczaj bardzo posłusznie. Samo również potrafi zaprzeczyć, ruszając główką i ma do tego prawo. Potrafi kojarzyć imię z osobą. Umie klaskać i machać rączką na pożegnanie. Zazwyczaj w tym okresie zaczyna raczkować i uczy się tego etapami, ponieważ czynność ta wymaga od niego umiejętności panowania nad mięśniami poszczególnych partii ciała. Są też dzieci, które w ogóle nie raczkują a od razu próbują wstawać i chodzić, a niektóre od razu z etapu pełzania stają na nóżki. Rosnąca umiejętność motoryczna często napędza dziecku zarówno radości jak i frustracji, ponieważ nie rozumie, dlaczego mimo takich umiejętności nie wolno mu się bawić masą rzeczy. Nikt nie jest wstanie mu tego racjonalnie wytłumaczyć. Najlepiej wtedy przekierować uwagę dziecka na inną rzecz lub czynność. Raczkujący lub drepczący przy meblach maluch nie potrzebuje skomplikowanych wyjaśnień, a jednoznacznych i spokojnie wyznaczanych granic i sposobności do zrozumienia ich zasadności.

W tym okresie dziecko bez problemu podnosi się z leżenia do siadu. Jedno spojrzenie wystarczy by precyzyjnie wyciągnąć rączkę po zabawkę. Uwidacznia się przewaga czynnościową jednej rączki (można to sprawdzić obserwując, którą rączkę dziecko wyciąga po podawaną przez opiekuna zabawkę - oczywiście stale to obserwować a nie wyciągać wnioski na zasadzie jednej próby). Kolejne udoskonalenia w motoryce pozwalają dziecku lepiej zrozumieć otaczający je świat, przeznaczenie, wagę, kształt przedmiotów. Zna już imię i reaguje na nie. Bieglej opanowuje intonacje i rytm słów. Z ciekawością naśladuje odgłosy, np. chrząkanie, syczenie. Coraz ważniejsze są zakazy i nakazy. Dobrze teraz wprowadzać większą dyscyplinę, ponieważ dziecko ją zrozumie - warto stosować zasadę: UCZ REGUŁ WŁASNYM ZACHOWANIEM. Należy jednocześnie pamiętać, by w życie dziecka nie wprowadzać ogromnej ilości zakazów, bo stanie się ono dla niego nieznośne.

Dziecko samo podciąga się z siadu do pozycji stojącej. Pewnie stawia kroczki, gdy trzyma się czyichś rąk. Potrzebuje jeszcze dwóch drzemek dziennie. Zdolność artykulacji rozwija się błyskawicznie i dziecko wciąż powtarza stworzone przez siebie słowa lub ciągi sylab. Naśladuje nie tylko nowe dźwięki, ale też gesty i mimikę. Zaczyna okazywać zmienne nastroje. Wyraźnie widać po nim strach, zwłaszcza w nieznanych miejscach. Prawdopodobnie w tym wieku wybierze swoją ulubioną zabawkę. Wciąż też rozwija się w nim instynkt poznawczy.

Może już posiadać umiejętność przemieszczania się po całym domu (na nóżkach) przy meblach i ścianach. Potrafi przykucnąć, pochylić się, samodzielnie usiąść. Zaczyna wspinać się po schodach. Pomysłowo wykorzystuje przedmioty, żeby osiągnąć jakiś cel (popycha przed sobą krzesło w charakterze chodzika). Przewraca kartki w książce. Znajduje się na ostatnim etapie przed pierwszymi świadomie używanymi słowami.

Warto dodać w kwestii chodzenia, że za granicę normy w tym przypadku uznaje się 15 miesiąc. Zanim dziecko opanuje tę zdolność, jego mózg musi zdobyć pełną kontrolę nad pracą poszczególnych mięśni. Dzieci, które wcześniej lub później zaczną chodzić, nie wykazują żadnych specjalnych uzdolnień, ani opóźnień w późniejszych latach rozwoju, dlatego nie ma się powodu by się martwić, jeśli w tym okresie nasze dziecko jeszcze nie chodzi.

Dziecko w tym okresie jest już bardzo mobilne. Może już potrafić wymówić kilka słów. Odróżnia pieska od kotka. Opanowuje chwyt pęsetkowy, tzn. potrafi podnieść mały przedmiot obejmując go kciukiem i palcem wskazującym. Naśladuje szczekanie albo miauczenie. Gestami i okrzykami domaga się różnych rzeczy. Zna nazwy niektórych przedmiotów - poproszone, chętnie przynosi rzeczy znane mu z nazwy. Bawi się w chowanego i w ?a kuku", stara się wciągnąć dorosłych w zabawę. Cieszy się, gdy wywołuje śmiech opiekunów i powtarza komiczną czynność, by sprowokować więcej śmiechu. Domaga się możliwości używania sztućców, mimo że nie umie trafić łyżką do buzi - należy mu na to pozwolić, a drugą ręką karmić dziecko. Współpracuje także przy ubieraniu.