Bulimia nervosa to choroba
psychiczna, która dotyka większy odsetek osób niż anoreksja. Jej ofiarą są
głównie młode kobiety (około 20 roku życia).
[[OPENX]]
Objawy
Osoba chora doświadcza napadów
wilczego głodu. Podczas takiego napadu odczuwa przymus objadania się (zwykle spożywa
potrawy bardzo kaloryczne, których na co dzień sobie odmawia). Po zjedzeniu ma
poczucie winy, odczuwa przygnębienie i lęk przed przytyciem. Dlatego stosuje
metody ?pozbycia się" jedzenia takie jak:
- wymiotowanie,
- zażywanie środków przeczyszczających,
- zażywanie środków moczopędnych,
- obsesyjne ćwiczenie,
- głodowe diety.
Zastosowanie tych metod powoduje
poprawę nastroju, spadek napięcia, uspokojenie.
Masa ciała bulimiczki jest na
ogół prawidłowa lub nawet nieco powyżej normy, ale podobnie jak u anorektyczki
wpływa na jej samoocenę i nastrój. Każdy przyrost masy ciała jest związany z
pogorszeniem samopoczucia.
Niekiedy osobę chorą można
rozpoznać po tym, że od razu po jedzeniu wychodzi do łazienki lub do pokoju, ma
na rękach ślady zębów (często w postaci rany na środku dłoni po prowokowaniu
wymiotów), ma obsesję na punkcie swej wagi i wyglądu.
Przyczyny
Podobnie jak w anoreksji,
przyczyny bulimii nie są dokładnie poznane. Uważa się, że znaczenie mają
zarówno uwarunkowania społeczno-kulturowe, rodzinne, indywidualne jak i
biologiczne (predyspozycja genetyczna). Bulimia często związana jest z długą
historią odchudzania się, stosowaniem licznych diet i wahaniami masy ciała.
Zdarza się, że osoba cierpiąca na bulimię, miała wcześniej anoreksję.
Zagrożenia
Bulimia może prowadzić do:
-
zaburzeń pracy serca (stosowanie środków
przeczyszczających i wymiotowanie doprowadza do niedoborów elektrolitów),
-
uszkodzenia szkliwa na zębach,
-
psucia się i utraty zębów,
-
utraty zdolności kontrolowania zwieracza odbytu,
-
pęknięcia przełyku i żołądka,
-
uszkodzenia nerek i wątroby,
-
niekiedy także zaburzeń płodności.
Leczenie
Najlepsze efekty w leczeniu
bulimii daje terapia poznawczo-behawioralna. Terapia taka trwa od kilku miesięcy
do dwóch lat. Psychoterapeuta razem z pacjentem ustala, co wywołuje napady
objadania się i jakie emocje im towarzyszą. Uczy go rozpoznawać pierwsze oznaki
zbliżającego się napadu i stosować inne niż jedzenie strategie radzenia sobie z
emocjami.
