Czym jest autyzm?

Autyzm to wczesnodziecięce zaburzenie rozwoju, które dotyczy wielu dziedzin funkcjonowania: rozwoju języka, uwagi, kontaktu z innymi ludźmi, sposobu spostrzegania otaczającego świata, ruchów dziecka. Diagnozowane jest zazwyczaj między 1 a 2 rokiem życia.

[[OPENX]]

Według statystyk zaburzenie to dotyka od 2 do 5 dzieci na 1000, przy czym czterokrotnie częściej dotyka ono chłopców niż dziewczynki.

Dotychczas nie znaleziono jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, co jest przyczyną powstawania tego zaburzenia. Autyzm najprawdopodobniej jest spowodowany więcej niż tylko jednym czynnikiem. Istnieje teoria, że decydują czynniki biologiczne: głosi ona, że autyzm jest spowodowany uszkodzeniem układu nerwowego w jego wczesnej fazie kształtowania się (neuroinfekcja, zatrucie metalami ciężkimi) lub dysfunkcjami owego układu. Przeciwnicy tej teorii wskazują na wpływ czynników środowiskowych. Według nich przyczyną pojawienia się autystycznych objawów u dzieci jest otoczenie, a zwłaszcza nieumiejętne postępowanie rodziców wobec potomka. Wreszcie cześć badaczy łączy działanie obu czynników - biologicznych i psychologicznych w procesie powstawania autyzmu.

Co charakteryzuje osoby autystyczne?

U osób oby dotkniętych autyzmem występują trzy grupy objawów:

W zależności od stopnia zaburzenia, u danego dziecka powyższe objawy mogą w pojawić się w większym lub mniejszym nasileniu, mogą występować także różne ich kombinacje. Dzieci z autyzmem mogą się całkowicie różnie zachowywać: jedno, z mniejszym stopniem autyzmu, może okazywać tylko niewielkie opóźnienie mowy i większe problemy w kontaktach ze środowiskiem, inne może mieć przeciętnie lub ponadprzeciętnie rozwiniętą mowę, lecz mieć kłopoty z wyobraźnią lub ze współuczestniczeniem w zabawach z rówieśnikami, jeszcze inne, z większym stopniem autyzmu, może potrzebować pomocy w codziennych i najprostszych sprawach, jak np. przejście przez ulicę lub zrobienie zakupów.

Wiadomości ogólne

Porzeczka czarna występuje w całej Europie. W Polsce występuje w stanie naturalnym w całym kraju, ponadto jest popularnym krzewem hodowanym w ogrodach. Można ją spotkać w wilgotnych lasach liściastych i nad brzegami rzek. Należy jednak pamiętać, że roślina ta jest pod ochroną, a więc zbiór surowca z krzewów dziko rosnących jest zabroniony. Kwitnie od kwietnia do czerwca. Występuje także pod nazwami: smrodzina, smrodzinki, smrodyńki, smrodynia.

Działanie lecznicze

SUROWCE LECZNICZE: liście i owoce.

WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE: moczopędne, przeciwzapalne.

Czarna porzeczka dzięki związkom czynnym zawartym w liściach, działa moczopędnie zwiększając w ten sposób wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii (przede wszystkim kwasu moczowego). Liście  czarnej porzeczki mogą być stosowane w lecze­niu obrzęków pochodzenia sercowego i nerkowego. Dzięki zawartości garbników są one stosowane jako lek przeciwzapalny, przeciwbiegunkowy i ściągający. Garbniki te mają własności hamowania rozwoju bakterii w przewodzie pokarmowym.

Liście można też używać do płukania i przemywania skóry i błon śluzowych w przypadku zakażeń jamy ustnej i gardła, angin, a także oparzeń, wysypek, uszkodzeń naskórka.

Nie wszystkim wiadomo, że owoce czarnej porzeczki należą do najbogatszych pod względem zawartości witaminy C roślin. Dlatego są one dobrym i tanim źródłem aktywnej biologicznie witaminy C. Działają one również przeciwbiegunko­wo, moczopędnie oraz napotnie. Warto o nich pamiętać przy przeziębie­niach, w przypadkach krwawień z przewodu pokarmo­wego i dziąseł.

Przepisy stosowania

ODWAR Z LIŚCI. Przygotowujemy go w następujący sposób: 1 łyżkę suszonych liści zalewamy 1 szklanką wody i gotujemy przez 3-5 minut. Następnie odstawiamy całość na ok. 10-15 minut. Po przecedzeniu pijemy w 2-3 porcjach w ciągu dnia w zakażeniach pęcherza moczowego, nieżytach żołądka i jelit. Odwar można również używać do płukania gardła (np. przy przeziębieniach). Odwar ten może być używany do kąpieli kosmetycz­nych i leczniczych w przypadkach wysypek skórnych.

ODWAR Z LIŚCI i KORY WIERZBY. Odwar ten jest doskonały przy przeziębieniach. Jego przygotowanie rozpoczynamy od zmieszania liści porzeczki z korą wierzby (każdego składnika bierzemy po 1 łyżce). Zalewamy całość szklanką wody i następnie gotujemy przez ok. 10 minut. Po przecedzeniu pijemy 2-3 razy dziennie.

HERBATA ZIOŁOWA. Sporządzenie witaminowej herbatę ziołowej polega na zmieszaniu ze sobą w równych ilościach liści porzeczki, liści borówki brusznicy oraz owoce dzikiej róży. Parzymy 1-2 łyżki tej mieszanki na szklankę wrzątku.

NAPÓJ WITAMINOWY. Napój witaminowy z owoców uzyskujemy poprzez zalanie 1-2 łyżki suszonych owoców szklanką wrzątku. Taki napój pijemy 2-3 razy dziennie.

INNE. Owoce czarnej porzeczki są surowcem na konfitury, soki i dżemy bogate w witaminy.

Zbiór i konserwacja

Liście czarnej porzeczki powinno się zbierać w okresie kwitnienia. Zrywać należy nie więcej niż 1/3 liści krzewu. Suszenie powinno być prowadzone w miejscach ocienionych i przewiewnych. Przygotowane do suszenia liście powinny być rozłożone cienką warstwą. Suszone liście przechowujemy w szczelnie zamkniętych pudełkach. Z kolei owoce należy zbierać dojrzałe i suszyć w suszarniach w podwyższonej temperaturze.

Substancje lecznicze

Liście czarnej porzeczki zawierają garbniki, flawonoidy, olejek eteryczny oraz sole mineralne (m.in. związki boru i magnezu).

Owoce są bogate w cukry, kwasy organiczne, witaminy C, P, A, pektyny, antocyjany, a ponadto zawierają sole potasu i żelaza.