Powoduje ją niedobór hormonu regulującego zarządzanie węglowodanami w organizmie, czyli insuliny. Insulina jest wytwarzana przez komórki beta w trzustce. Następnie trafia do krwi. Jej niedobór wywołuje cukrzycę - chorobę przemiany materii, przebiegającą przede wszystkim z zaburzeniami przemiany węglowodanów, a następnie tłuszczów i białek.

Niedobór insuliny może być spowodowany zbyt małym wytwarzaniem tego hormonu przez trzustkę, nadmiernym jego zużyciem lub upośledzonym wykorzystaniem przez tkanki. U dzieci i młodych osób cukrzyca ujawnia się z powodu braku produkcji insuliny przez uszkodzone komórki beta. U dorosłych chorobę wywołują przede wszystkim wszelkie nieprawidłowości w wykorzystywaniu tego hormonu przez tkanki. Specyficzną odmianą tej choroby jest cukrzyca ciężarnych, ustępująca po porodzie. Inne rodzaje choroby związane są z przyjmowaniem niektórych leków albo z operacyjnym usunięciem trzustki.

Objawy rozwijają się z powodu zwiększonego stężenia cukru we krwi tzw. hiperglikemii. Chory skarży się na wzmożone pragnienie i zbyt duże wydalanie moczu. Do najczęstszych symptomów należą: senność, ogólne osłabienie, utrata wagi. Mogą wystąpić nudności i zmęczenie, zaburzenia ostrości widzenia oraz częste, nawracające infekcje w okolicach narządów płciowych. W skrajnych przypadkach oznaką choroby może być również zapach acetonu, podobny do zgniłych jabłek, wyczuwalny w wydychanym powietrzu. U dzieci już w początkowym okresie choroby może nagle wystąpić śpiączka.

Choroba św. Walentego czy epilepsja to inne nazwy padaczki. Jest najczęstszą chorobą układu nerwowego. U większości chorych ujawnia się już przed 20 rokiem życia.

Choroba ma charakter napadowy. Napady padaczki mogą być wywołane przez:

- urazy mózgu

- stany gorączkowe

- światło, np. z gry komputerowej czy podczas naturalnego migotania monitora komputera, a także zbyt szybkie przejście z ciemnego miejsca w dobrze oświetlone słońcem

- przemęczenie organizmu i zbyt mała ilość snu

- dojrzewanie i miesiączka

- zmniejszona zawartość dwutlenku węgla i zbyt małe stężenie cukru we krwi.

Napad padaczkowy jest wynikiem chwilowych zaburzeń czynności mózgu. Chory zwykle traci przytomność i nagle pada na ziemię. Dochodzi do wyprężania kończyn i tułowia, czasami przygryzienia języka, zamknięcia ust tzw. szczękościsku, ślinotoku, zsinienia spowodowanego chwilowym brakiem oddychania. Często chory oddaje bezwiednie mocz lub kał. Napad padaczki trwa od kilkanastu sekund do nawet kilku minut, po czym następują rytmiczne drgawki kończyn i tułowia, utrzymujące się do 5 min. Zdarzają się także napady bez pojawienia się drgawek, z chwilowymi zaburzeniami świadomości chorego, który np. powtarza kilka razy tę samą czynność przed i po napadzie.