Oddech zdrowego człowieka ma zapach lekko słodki, delikatny i przyjemny, który porównać można z zapachem kwitnących kasztanów.

Niestety, u wielu osób staje się nieprzyjemny, czy wręcz cuchnący, co jest uciążliwe zarówno dla nich samych, jak i otoczenia. Oddech taki zdarza się nie tylko u tych, którzy nie myją zębów i mają próchnicę. Zdarza się też u ludzi z chorobami migdałków, przewlekłymi zapaleniami zatok obocznych nosa, z cuchnącym nieżytem nosa, zapaleniami oskrzeli i płuc, a zwłaszcza ropniem płuc. Podobnie bywa przy chorobach przewodu pokarmowego z odbijaniem i nieżytem żołądka, zwłaszcza nadkwaśnym, przy zaawansowanej marskości wątroby, przy cukrzycy, a także u wielu palaczy tytoniu.

Nieprzyjemny oddech zdarza się także po spożyciu niektórych potraw, jak cebuli, czosnku czy po wypiciu alkoholu.

Także u osób przyjmujących leki zawierające związki arsenu, formaldehyd, olejki terpenowe oddech bywa nieprzyjemny.

W przypadkach przewlekłych zatruć związkami siarki, rtęci, fosforu, benzenem i innymi rozpuszczalnikami organicznymi oddech staje się nieprzyjemny.

U osób z zaburzeniami trawienia tłuszczów pojawia się zapach fekalny, który ustępuje dopiero po zaprzestaniu spożywania tłuszczów i mięs bogatych w tłuszcze.

Aby zwalczyć nieprzyjemny zapach z ust należy przede wszystkim zdiagnozować przyczynę jego powstawania, a następnie podjąć leczenie. Ostatnio opracowano nawet aparaturę do analizy nieprzyjemnych zapachów, ale nie jest ona jeszcze powszechnie dostępna.

W przypadku trudności ze zdiagnozowaniem przyczyny wydzielania się z ust nieprzyjemnych zapachów może zachodzić potrzeba przeprowadzenia badań w warunkach szpitalnych.

Częstym problemem zdrowotnym i ekonomicznym jest leczenie przewlekłych chorób układu oddechowego. Najczęstsze z tych chorób infekcyjnych to:

Okazuje się, że istotną rolę w porównaniu z tradycyjnym leczeniem tych chorób antybiotykami, odegrać może zastosowanie szczepionek.

Szczepionki te stymulują komórki żerne - makrofagi, których zadaniem jest pochłanianie bakterii i antygenów oraz wydzielanie substancji pobudzających układ odporności. Szczepionki zwiększają liczbę limfocytów T i przywracają brakujące właściwości tych limfocytów w czasie niedoboru IgA. Pobudzają limfocyty B do wydzielania immunoglobuliny (IgA), która wydzielana ze śluzem zapobiega kolejnym zakażeniom.

Metoda pobudzania własnej odporności jest szczególnie ważna u ludzi cierpiących na przewlekłe nieżyty oskrzeli, u których przy kolejnych nasileniach choroby podawać trzeba nowe porcje leków, zwłaszcza antybiotyków.

Obecnie dostępne są w aptekach szczepionki, jak np. Broncho-Vaxom, które można podawać jednocześnie z antybiotykami. Zawierają one nie żywe bakterie, lecz tylko rozpuszczone frakcje zabitych bakterii najczęściej atakujących nasz układ oddechowy.

Tego rodzaju szczepionki już doraźnie przynoszą poprawę oraz wydłużają czas pomiędzy kolejnymi nasileniami choroby.

Warto też wiedzieć, że te nowe generacje szczepionek, w odróżnieniu od starszych, stosowanych w postaci zastrzyków, podaje się doustnie.