Oddech zdrowego człowieka ma zapach lekko słodki, delikatny i przyjemny, który porównać można z zapachem kwitnących kasztanów.

Niestety, u wielu osób staje się nieprzyjemny, czy wręcz cuchnący, co jest uciążliwe zarówno dla nich samych, jak i otoczenia. Oddech taki zdarza się nie tylko u tych, którzy nie myją zębów i mają próchnicę. Zdarza się też u ludzi z chorobami migdałków, przewlekłymi zapaleniami zatok obocznych nosa, z cuchnącym nieżytem nosa, zapaleniami oskrzeli i płuc, a zwłaszcza ropniem płuc. Podobnie bywa przy chorobach przewodu pokarmowego z odbijaniem i nieżytem żołądka, zwłaszcza nadkwaśnym, przy zaawansowanej marskości wątroby, przy cukrzycy, a także u wielu palaczy tytoniu.

Nieprzyjemny oddech zdarza się także po spożyciu niektórych potraw, jak cebuli, czosnku czy po wypiciu alkoholu.

Także u osób przyjmujących leki zawierające związki arsenu, formaldehyd, olejki terpenowe oddech bywa nieprzyjemny.

W przypadkach przewlekłych zatruć związkami siarki, rtęci, fosforu, benzenem i innymi rozpuszczalnikami organicznymi oddech staje się nieprzyjemny.

U osób z zaburzeniami trawienia tłuszczów pojawia się zapach fekalny, który ustępuje dopiero po zaprzestaniu spożywania tłuszczów i mięs bogatych w tłuszcze.

Aby zwalczyć nieprzyjemny zapach z ust należy przede wszystkim zdiagnozować przyczynę jego powstawania, a następnie podjąć leczenie. Ostatnio opracowano nawet aparaturę do analizy nieprzyjemnych zapachów, ale nie jest ona jeszcze powszechnie dostępna.

W przypadku trudności ze zdiagnozowaniem przyczyny wydzielania się z ust nieprzyjemnych zapachów może zachodzić potrzeba przeprowadzenia badań w warunkach szpitalnych.

Dlaczego jest groźna?

Mianem aspiryna określa się popularnie preparaty zawierające pochodne kwasu acetylosalicylowego. Są to leki, które wykazują właściwości: przeciwzapalne, przeciw gorączkowe, przeciwbólowe i przeciwkrzepliwe. Ich potoczna nazwa wzięła się stąd, że firma Bayer, jako pierwsza wprowadziła ten lek pod nazwą ASPIRIN. Podobne w działaniu leki innych firm noszą nazwy: polopiryna, asprocol, acesal, acetisal, acyline, andol, aspro i in.

Sto lat temu w niemieckim laboratorium zsyntetyzowano kwas acetylosalicylowy, będący głównym składnikiem aspiryny. Aspiryna należy do dobrze sprawdzonych leków, co do których działania biologicznego i terapeutycznego nie ma wątpliwości. Zawarty w aspirynie kwas acetylosalicylowy może być jednak szkodliwy przy niektórych schorzeniach, a więc należy pamiętać, że długotrwałe leczenie aspiryną źle znoszą chorzy z czynną chorobą wrzodową; mogą u nich wystąpić krwawienia z przewodu pokarmowego.

Chorzy z zapaleniem błony śłuzowej i nieżytami żołądka powinni pamiętać, że aspirynę muszą przyjmować po jedzeniu, a nie na pusty żołądek.

Nie powinni stosować aspiryny ludzie ze skazami krwotocznymi i zaburzeniami krzepnięcia krwi. Nie zaleca się aspiryny dzieciom w przypadku chorób wirusowych, jak ospa wietrzna czy grypa.

Podawanie aspiryny dzieciom przez dłuższy okres czasu, powinno być uzgodnione z lekarzem.

U ludzi z chorobą wrzodową, zwłaszcza dwunastnicy, stwierdza się nadmierne wydzielanie kwasu solnego przez błonę śluzową żołądka.

Medycyna ludowa od dawna, a badacze amerykańscy od lat pięćdziesiątych potwierdzają lecznicze działanie soku ze świeżej kapusty w przypadku choroby wrzodowej żołądka