Ucho środkowe to mała przestrzeń znajdująca się za błoną bębenkową. W skład ucha środkowego wchodzą: jama bębenkowa, kosteczki słuchowe, trąbka słuchowa i jamy oboczne. Zadaniem ucha środkowego jest przewodzenie i wzmocnienie fal dźwiękowcych wędrujących do ucha wewnętrznego. Ucho środkowe może ulec zakażeniu przez bakterie chorobotwórcze, takie jak gronkowce czy paciorkowce, które wywołują zapalenie ucha środkowego. Jest to najczęstsza choroba tego narządu.

Zapalenie ucha środkowego zdarza się zarówno u dzieci jak i u osób dorosłych. Choroba ta może być następstwem:

• nurkowania,
• urazu błony bębenkowej,
• zapalenia migdałków (angina),
• zapalenia zatok obocznych nosa,
• uporyczywego kataru.

W przypadku zapalenia ucha środkowego wypływa z niego płyn zawierający ropę lub ropę wraz ze śluzem. Choroba rozpoczyna się bólem ucha, uczuciem pełności i szumem w uchu. Jednocześnie następuje pogorszenie słuchu. Ból na początku choroby pojawia się co jakiś czas i jest rwący. Wraz z rozwojem choroby ból staje się ciągły i bardzo dokuczliwy. Jednocześnie temperatura ciała ulega podwyższeniu, u dzieci osiągając nawet 40°C.

Zapalenie ucha środkowego wymaga intensywnego leczenia i konsultacji u laryngologa.

Nie leczene zapalenie ucha środkowego może przejść w stan przewlekły, który co jakiś czas może ulegać zaostrzeniu. 

Jeśli pojawiają się niepokojące objawy należy jak najszybciej udać się do laryngologa. Powikłaniami choroby mogą być: zapalenie opon mózgowych, zapalenie zatok, a nawet utrata słuchu w chorym uchu.

Tętniak to nic innego jak rozszerzenie naczynia krwionośnego powstające w wyniku osłabienia jego ściany. Zmiany mogą pojawić się w sercu i wszystkich tętnicach człowieka w tym aorty, czyli głównej tętnicy odprowadzającej krew z serca. Tętniaki mogą występować w organizmie pojedynczo lub może być ich wiele.

[[OPENX]]

Pojawiają się najczęściej w aorcie i tętnicach mózgowych. Zdarza się, że powstają w nich zakrzepy (czopy z elementów krwi). Jest to niebezpieczne, gdyż zakrzepy mogą zatrzymywać krążenie krwi w danym odcinku naczynia lub odrywać się i popłynąć z prądem krwi powodując zatory w ogległych miejscach. Jeśli dojdzie do tej sytuacji np. w nodze najpierw objawia to zblednięciem i bólem, a następnie dochodzi do niedotlenienia i obumarcia komórek znajdujących się w miejscu zatoru, czego skutkiem może być nawet amputacja kończyny.

Przyczyną powstania tętniaków mogą być wrodzone wady ścian naczyń w organizmie lub zmiany nabyte wskutek infekcji (np. bakteryjnych, wirusowych). Ponadto na powstawanie tętniaków wpływa także miażdżyca, urazy, nadciśnienie tętnicze i gwałtowne wysiłki.

Tętniaki mogą nie powodować żadnych dolegliwości. Badając dotykiem wyczuć je można jako miękkie, tętniące, niebolesne uwypuklenia tętnic. Ich wielkość jest różna. Potwierdzenie obecności tętniaka uzyskuje się przy użyciu specjalistycznych badań, na które skierowanie otrzymuje się od lekarza.

Tętniaki aorty w odcinku brzusznym, kiedy średnica aorty przekracza 50 procent wartości prawidłowych, mogą dawać silne bóle brzucha. Tętniaki serca występują najczęściej jako powikłania po zawale. Najgroźniejszym powikłaniem tętniaka jest jego pęknięcie, które może spowodować dużą utratę krwi i śmierć. Pęknięciu temu towarzyszy ogromny ból. Aby zapobiec pęknięciu tętniaka aorty należy przeprowadzić operację.