18.09.2014 Dziś imieniny Ireny, Irminy, Stanisława

Leksykon

RUMIANEK POSPOLITY (Matricaria chamomilla)



rumianek2-2.JPG

 

Wiadomości ogólne

Rumianek - nieprzypadkowo zwany również rumiankiem lekarskim - to bardzo popularna roślina, występująca w całym kraju. Można go spotkać na terenie całej Europy, w Ameryce i Australii.

W wielu krajach, również w Polsce, jest uprawiany. Rośnie przeważnie jako chwast roślin okopowych i zbóż, głównie na wilgotnych gliniastych glebach. Jest to roślina jednoroczna, kwitnąca od maja do lipca. Występuje także pod nazwami: rumianek polny, lekarski, zwyczajny, drobny, maruna, marunka, kamelki.

Działanie lecznicze

SUROWCE LECZNICZE: koszyczki kwiatowe.

WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE: przeciwzapalne, rozkurczowe, wiatropędne.

Od dawna jest znany wpływ rumianku na działanie przewodu pokarmowego. Przeciwzapalne i przeciwbakteryjne oraz przeciwuczuleniowe właściwości rumianku można wykorzystwać w leczeniu nieżytów żołądka i jelit, w leczeniu zaburzeń po przyjmowaniu silnych leków (np. antybiotyków). Rumianek można też stosować przy leczeniu zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego oraz w przypadkach dolegliwości żołądkowych pierwszego okresu ciąży. Rumianek nadaje się do stosowaniu w zaburzeniach trawienia oraz przy braku łaknienia, a to dlatego, że pobudza on wydzielanie żółci i zapobiega nadmiernej fermentacji w jelitach.

Rumianek stosowany na skórę i błony śluzowe może być pomocny w leczeniu stanów zapalnych, ran, owrzodzeń, oparzeń słonecz­nych i po naświetlaniach promieniami Roentgena.

Wskazane jest stosowanie rumianku w zapaleniach spojówek oczu, zapaleniach rogówki, zapaleniach tęczówki, w zapaleniach alergicznych i ropnych. Rumianek jest także cenny przy zapaleniach jamy ustnej i gardła, anginie, zapaleniach błon śluzowych dróg rodnych. Bardzo korzystne są inhalacje z rumianku w katarach, zapaleniach oskrzeli i zapaleniach zatok obocznych nosa.

Zawarte w rumianku flawonoidy i pochodne kumaryny działąją przeciwskurczowe i wiatropędne, co może być korzystne w przypadkach wzdęć brzucha, kolek, a także bólów spowodowanych infekcjami dróg moczowych.

Warto pamiętać, że rumianek jest polecany w leczeniu niemowląt, a to dzięki temu, że jego stosowanie nie wywołuje działań ubocznych. Podawać go należy zarówno wtedy, gdy niemowlę cierpi na kolki jelitowe, bóle brzucha, jak i wtedy, gdy wyrzynają mu się zęby (rumianek posiada bowiem łagodne działanie uspokajające).

Preparaty rumianku znalazły szerokie zastosowanie w kosmetyce, wchodzą w skład wielu kremów, szamponów, płynów do kąpieli.

Innym gatunkiem rumianku, który można stosować w leczeniu jest tzw. rumianek rzymski (Anthemis nobilis). Różni się on od rumianku pospolitego mniejszą zawartością azulenu. Rumianek ten ma mniejsze działanie przeciwzapalne, ale silniejsze przeciwskurczowe. Można go używać w leczeniu bólów brzucha, wzdęciach oraz w niektórych postaciach migreny z bólem zlokalizowanym w okolicy zaoczodołowej, a także w nerwobólach. Napary rumianku rzymskiego mogą być używane do płukania włosów w przypadkach przetłuszczania się, łupieżu oraz wypadania.

Przepisy stosowania

NAPAR Z KOSZYCZKÓW Przepis: 1-2 łyżeczki suszonych koszyczków rumianku zalewamy szklanką wrzątku i odstawiamy w naczyniu pod przykryciem na 10-15 minut. Po przecedzeniu pijemy w 2- 3 porcjach w ciągu dnia. Tego rodzaju napar może być używać do płukania, okładów, irygacji, kąpieli leczniczych lub kosmetycznych.

Wodne wyciągi z rumianku nie są trwałe, dlatego dla ich stabilizacji używać można alkoholu.

NALEWKA. Otrzymujemy ją zalewając 100 g suszonych koszyczków rumianku 0,5 1itrem spirytusu 70-procentowego. Całość odstawiamy na około tydzień, a następnie przecedzamy. Można stosować np. do płukania ust i gardła roztwór 1-2 łyżeczki nalewki na szklankę wody. W zaburzeniach trawienia spożywamy po 20-40 kropli tej nalewki na kieliszek wody.

KĄPIELE RUMIANKOWE. Kąpiel przygotowujemy w następujący sposób: 100-150 g rumianku zaparzamy w 5 1 wody. Po przecedzeniu wlewamy do 1/2 wanny wody. Kąpiel powinna przebiegać w ok. 38°C i trwać 20-30 minut.

MIESZANKI ZIOŁOWE. Rumianek można łączyć dla wzmocnienia działania przeciwbakteryjnego z ziołami o podobnym składzie, liśćmi babki, z szałwią, liśćmi orzecha włoskiego, liśćmi mięty. Z kwiatami nagietka, krwawnikiem, kwiatami kasztanowca, zielem dziurawca w mie­szankach przeciwzapalnych i rozkurczowych.

Koszyczki rumianku wchodzą w skład mieszanek przygotowywanych przez przemysł zielarski o nazwach CHOLEGRAN, NERVOSAN, PY­ROSAN, VAGOSAN, a wyciągi w skład płynu AZULAN, AZUCALEN, HERBOGASTRIN oraz leków AESCULAN, CHELIVAG, ULDENOL, ULYENTROL.

Substancje lecznicze

Sosna zawiera przede wszystkim olejek eteryczny (który składa się z azulenu, związku seskwiterpenowego i flawonoidy), ponadto goryczki, związki żywicowe, cholina, kwasy orga­niczne, węglowodany, substancje śluzowe i sole mineralne.

Zbiór i konserwacja

Koszyczki kwiatowe rumianku należy zrywać w miarę dojrzewania pogodne i suche w dni. Do suszenia rozkładamy cienką warstwą. Przechowy­wać należy w szczelnie zamkniętych pudełkach.

Na ten temat:


Wiedza użytkowników:

badania (64)
choroby (415)
ćwiczenia (12)
diety (48)
intymnie (61)
leczenie (117)
lekarze (8)
leki (64)
operacje (10)
placówki (10)
porady (406)
prośby (1)
przepisy (58)
urazy (18)
wypadki (32)
zabiegi (36)




Realizacja stronki: openBIT