U ludzi z chorobą wrzodową, zwłaszcza dwunastnicy, stwierdza się nadmierne wydzielanie kwasu solnego przez błonę śluzową żołądka.

Medycyna ludowa od dawna, a badacze amerykańscy od lat pięćdziesiątych potwierdzają lecznicze działanie soku ze świeżej kapusty w przypadku choroby wrzodowej żołądka

Witamina B5 (albo ?kwas pantotenowy") przyspiesza gojenie ran i zwalcza infekcje, gdyż pobudza układ odpornościowy do wytwarzania przeciwciał, a ponadto zapobiega zmęczeniu i przeciwdziała objawom ubocznym po stosowaniu antybiotyków.

Ta witamina bierze udział w budowie komórek, zapewnia prawidłowy wzrost i rozwój układu nerwowego. Jest niezwykle ważna dla prawidłowego funkcjonowania nadnerczy. Odgrywa ważną rolę w przemianach energetycznych węglowodanów i tłuszczów. Może być syntetyzowana w organizmie przez bakterie jelitowe.

Jej niedobory powodują obniżenie poziomu cukru we krwi, sprzyjają chorobie wrzodowej dwunastnicy, powodują zaburzenia krzepnięcia krwi i zmiany skórne.

Naturalne jej źródła to: mięso, pełne ziarna zbóż, kiełki pszenicy, otręby, nerki, wątroba, serce, zielone warzywa, drożdże piwne, orzechy, melasa.

Niedobory witamin w organizmie wynikają między innymi ze sposobu przetwarzania żywności, zwłaszcza w wysokich temperaturach, co niszczy zawarte w niej witaminy.

Aby zminimalizować te straty, np. podczas gotowania owoców i warzyw, należy je gotować w możliwie małej ilości wody, a uzyskane wywary także wykorzystywać.

Potrawy należy przygotowywać w najniższych możliwych temperaturach, bo im wyższa temperatura, tym straty witamin większe.

Krojenie owoców i warzyw na drobne kawałki zwiększa straty witamin; lepiej najpierw gotować,

a potem kroić. Należy unikać dodawania do gotowania sody, która wpływa na zachowanie koloru owoców i warzyw, ale powoduje duże straty witamin. Nawet jeżeli dieta dostarcza odpowiedniej ich ilości, to jest wiele substancji i leków oraz stanów chorobowych, które powodują zaburzenia wchłaniania witamin.

Antybiotyki, poza bakteriami chorobotwórczymi, niszczą pożyteczne bakterie w przewodzie pokarmowym człowieka, wskutek czego nie mogą być syntetyzowane w organizmie witaminy K, Bl, Bl2 i kwas foliowy.

Wiele leków działa drażniąco na błonę śluzową przewodu pokarmowego i wywołuje takie jej zmiany, które uniemożliwiają wchłanianie witamin. Także leki zobojętniające kwas solny długotrwale stosowane, np. w chorobie wrzodowej, upośledzają wchłanianie witamin.

W przebiegu wielu chorób zaburzone jest wchłanianie witamin, m.in. w chorobie Crohna, chorobach pasożytniczych (zwłaszcza lambliozie), w czynnej chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy.