Bakteriami salmonelii możemy zarazić się spożywając zakażone produkty. Salmonella może znajdować się także w wodzie. Najczęściej przyczyną zatrucia jest mięso i przetwory mięsne, mleko i jaja kacze. Bakterie mogą także znajdować się w wyrobach garmażeryjnych i lodach.

Po czym rozpoznać, że zaraziliśmy się salmonellozą? Początkowo pojawiają się nagłe bóle głowy, dreszcze i podwyższona temperatura. Zatrucie tą bakterią może powodować także nudności i wymioty. Bóle brzucha i biegunka są późniejszymi objawami salmonellozy. Nasilenie i przebieg choroby są bardzo różnorodne i zależą od indywidualnej wrażliwości danej osoby. Część chorych reaguje na zakażenie bardzo wysoką gorączką i częstymi wymiotami, inni jedynie stanem podgorączkowym i mdłościami. Zwykle po 2-3 dniach objawy choroby ustępują. Przypadki śmierci z powodu salmonellozy są nieliczne.

Aby zapobiec zakażeniu należy spożywać produkty tylko ze znanego źródła. Mięso czy mleko, które nie zostaje poddawane regularnym badaniom, może stać się powodem zarażania. Ponado pamiętać powinniśmy o dokładnym myciu jajek przed spożyciem. Dla bezpieczeństwa lepiej też nie spożywać ciastek i ciast z kremem podczas upałów.

Nadużywanie alkoholu to spożywanie takiej jego ilości, które powoduje negatywne skutki dla organizmu i psychiki.

 [[OPENX]]

Uzależnienie objawia się poprzez :

Część chorych całkowicie traci kontrolę nad wypijanym alkoholem. Inni, dążą do osiągnięcia określonego stężenia we krwi, aby unikać na co dzień objawów abstynencji. Jeszcze inni piją wyłącznie okresowo (przykładowo, kilka razy w roku intensywnie spożywają alkohol przez tydzień, kilkanaście dni). Reakcja organizmu na alkohol uzależniona jest od indywidualnej tolerancji, zwykle stężenie alkoholu ponad 5 promili wywołuje śmierć. Zatrucie alkoholem objawia się poprzez zaburzenia zachowania, mowy i ruchów, świadomości, czasami powoduje agresję.

Zespół abstynencyjny rozpoczyna się po około 10 godzinach od zaprzestania picia. Największe natężenie występuje po 1-2 dniach. Jego główne objawy to:

• nudności,
• biegunka,
• nadciśnienie tętnicze,
• zaburzenia snu,
• poty,
• zaczerwienie twarzy.

Nadczynność tarczycy to stan zwiększone wydzielania hormonów tarczycowych. Do nadmiernego pobudzenia tarczycy mogą prowadzić różne czynniki (np. zapalenia tarczycy, zaburzenia funkcji przysadki mózgowej i podwzgórza). Czasem dochodzi także do przerostu tarczycy (nazywanego wolem - patrz: choroby hormonalne).

[[OPENX]]

U kobiet po okresie przekwitania najczęściej pojawia się wole guzkowe, czyli przerost tarczycy z jednoczesnym występowaniem w niej guzków. Niektóre z tych guzków zaczynają wydzielać nadmierne ilości hormonów tarczycy. Guzki zaczynają same wydzielać do krwi te same hormony co tarczyca. Nadczynność tarczycy objawia się kołataniem serca, bezsennością, uczuciem gorąca, zwiększoną potliwością. Chory jest niespokojny, nadmiernie ruchliwy, drżą mu ręce. Pojawiają się także biegunki, zbyt wysokie ciśnienie, łzawienie. U kobiet cykl miesiączkowy rozregulowuje się prowadząc nawet do niepłodności. Nadczynność tarczycy u osób starszych może wywołać tzw. depresję starczą. Nadmierne wydzielanie hormonów tarczy przyspiesza tak bardzo przemianę materii, iż chory mimo zwiększonego apetytu, chudnie.

Szczególną postacią nadczynności jest choroba Gravesa-Basedowa. Jest to choroba autoimunologiczna, czyli choroba w której są wytwarzane przez układ odpornościowy przeciwciała przeciwko komórkom tarczycy. Choroba ta ujawnia się po 35 roku życia. Kobiety zapadają na nią 5 razy częściej niż mężczyźni. W tym przypadku poza objawami nadczynności tarczycy pojawia się także charakterystyczny wytrzeszcz oczu.

Nowotwór jelita grubego może występować w różnych miejscach jelita. Najczęściej umiejscawia się w końcowej części jelit tzw. odbytnicy. Rośnie powoli i dość późno daje przerzuty. Występuje w różnych wieku, zwykle chorują osoby po 60 roku życia. Stanem przedrakowym są polipy jelita (czyli narośla wrastające do światła jelita) oraz długotrwające wrzodziejące zapalenie jelita.

[[OPENX]]

Za czynnik, który sprzyja powstawaniu tej choroby, uważa się uporczywe zaparcia spowodowane m.in. dietą zawierającą zbyt mało warzyw i owoców. W pierwszym etapie choroby nowotwór dotyka tylko jelito, w następnym wykracza poza jego obręb i szerzy się na otoczenie. Przerzuty do węzłów chłonnych i innych narządów są już ostatnim okresem choroby.

Utrata masy ciała bez istotnej przyczyny, uczucie ciągłej pełności, występowanie zaparć na przemian z biegunkami zawierającymi śluz i krew, cienkie stolce uformowane jak ołówki czy też często pojawiające się parcia na stolec bez jego oddawania są objawami, które powinny zaniepokoić i skłonić do konsultacji z lekarzem aby wykluczyć nowotwór jelita grubego. Duże guzy można wyczuć palcem badając pacjenta przez odbyt. Dolegliwości zależą od umiejscowienia się procesu nowotworowego, jego zaawansowania oraz rodzaju rozrostu. Ważne jest szybkie rozpoznanie choroby, bowiem operacja we wczesnym okresie prowadzi do całkowitego wyleczenia i znacznie zwiększa szanse przeżycia chorego.

Badania profilaktyczne to badanie kału na obecność krwi utajonej oraz kolonoskopia.