Marskością określamy stan uszkodzenia wątroby przebiegający razem z obumarciem komórek wątrobowych oraz rozrastaniem się tkanek budujących wnętrze organu (czyli m.in. tkanki tłuszczowej) i naczyń krwionośnych (żył i tętnic). Uszkodzenie komórek wątrobowych, czyli tworzących wątrobę, jest niebezpieczne. Umarłe komórki nie przetwarzają składników odżywczych i nie odtruwają ciała z substancji toksycznych. Choroba rozwija się zwykle przez kilka lat. Przyczyną marskości jest działanie różnych czynników:

[[OPENX]]

- zatrucia trwające dłuższy czas np. alkoholizm

- przewlekłe niedobory składników mineralnych, witamin, szczególnie w diecie z małą ilością białka i tłuszczu

- przewlekłe zapalenia wątroby np. po wirusowym zapaleniu wątroby

- długotrwały brak odpływu żółci

Niekiedy marskość może wystąpić bez ustalonej przyczyny (objawiająca się zażółceniem skóry, błon śluzowych, białkówek oczu). Objawy choroby zależą od rodzaju zmian, jakie już zaszły. Chory może zauważyć białe paznokcie, czerwone bardziej niż zwykle dłonie i stopy, zajady w kącikach ust, wygładzony i czerwony język. W dalszym etapie choroby pojawia się żółtaczka (objawiająca się zażółceniem skóry ) i wodobrzusze (na skutek przesączania się płynów do jamy brzusznej). Zatrzymanie w ustroju toksycznych produktów przemiany materii, które są unieszkodliwiane w wątrobie (upośledzenie detoksykacji), staje się przyczyną uszkodzenia mózgu, a nawet śpiączki.

Chorych z marskością wątroby obowiązuje ograniczenie wysiłków fizycznych, odstawienie alkoholu oraz leczenie pod kontrolą lekarza. W bardzo zaawansowanych przypadkach wykonuje się przeszczep wątroby.

Nowotwór jelita grubego może występować w różnych miejscach jelita. Najczęściej umiejscawia się w końcowej części jelit tzw. odbytnicy. Rośnie powoli i dość późno daje przerzuty. Występuje w różnych wieku, zwykle chorują osoby po 60 roku życia. Stanem przedrakowym są polipy jelita (czyli narośla wrastające do światła jelita) oraz długotrwające wrzodziejące zapalenie jelita.

[[OPENX]]

Za czynnik, który sprzyja powstawaniu tej choroby, uważa się uporczywe zaparcia spowodowane m.in. dietą zawierającą zbyt mało warzyw i owoców. W pierwszym etapie choroby nowotwór dotyka tylko jelito, w następnym wykracza poza jego obręb i szerzy się na otoczenie. Przerzuty do węzłów chłonnych i innych narządów są już ostatnim okresem choroby.

Utrata masy ciała bez istotnej przyczyny, uczucie ciągłej pełności, występowanie zaparć na przemian z biegunkami zawierającymi śluz i krew, cienkie stolce uformowane jak ołówki czy też często pojawiające się parcia na stolec bez jego oddawania są objawami, które powinny zaniepokoić i skłonić do konsultacji z lekarzem aby wykluczyć nowotwór jelita grubego. Duże guzy można wyczuć palcem badając pacjenta przez odbyt. Dolegliwości zależą od umiejscowienia się procesu nowotworowego, jego zaawansowania oraz rodzaju rozrostu. Ważne jest szybkie rozpoznanie choroby, bowiem operacja we wczesnym okresie prowadzi do całkowitego wyleczenia i znacznie zwiększa szanse przeżycia chorego.

Badania profilaktyczne to badanie kału na obecność krwi utajonej oraz kolonoskopia.