Opieka nad pacjentem

W krajach bardziej cywilizowanych opieka nad pacjentami z neurogenna dysfunkcją pęcherza ma charakter instytucjonalny. Ja chciałbym, żeby u nas też tak było. Znaczy to, że każdy pacjent np. ze stwardnieniem rozsianym lub po urazie kręgosłupa musi być zdiagnozowany pod względem urologicznym po to żeby zaproponować mu taki sposób oddawania moczu, który będzie zapobiegał powikłaniom. Mogą być one bardzo poważne, a pacjenci sobie z tego nie zdają sprawy. Lekarze urolodzy muszą zajmować się funkcją nerek, czyli tym  żeby pacjent żył jak najdłużej w zdrowiu. Z punktu widzenia pacjenta jest trochę inaczej. Pacjent, który nie czuje dyskomfortu stara się tylko żeby był suchy, żeby nie miał kłopotów związanych z oddawaniem moczu, żeby nie gubił tego moczu, żeby nie musiał nosić pieluch. W momencie kiedy my proponujemy jakieś rozwiązanie, które zaburza jego samopoczucie, to jest opór. Natomiast my musimy dbać przede wszystkim o funkcje nerek. O funkcje i sprawność górnych dróg moczowych. A pacjent zainteresowany jest tylko tym, żeby w sposób komfortowy oddawać mocz. Natomiast on musi rozumieć, że jeżeli będzie miał przewlekłe infekcje, przewlekłe zaleganie moczu w pęcherzu, wówczas ta przelękła infekcja uszkodzi nerki. A zwiększone ciśnienie np. w pęcherzu powoduje refluksy, również zniszczenie nerek.

Profilaktyka

Taka patologia w przyszłości doprowadza do niewydolności nerek, do konieczności dializ, ewentualnie przeszczepu. Krótko mówiąc jest to strasznie kosztowne. A profilaktyka jest zdecydowanie tańsza. Dlatego wydaje mi się, że obowiązek skoro nie jest narzucony instytucjonalnie przez Ministerstwo Zdrowia albo inne organa decyzyjne takie jak NFZ, powinien pochodzić od dołu, żeby to pacjenci zmuszali lekarzy, czy tez instytucje do tego, żeby takie badania przeprowadzać.

Autor: lek. med. spec. urolog Janusz Zajda