Kiła to, podobnie jak rzeżączka, rzęsistkowica, jedna z chorób wenerycznych przenoszonych drogą płciową. Występuje na całym świecie. Kiła jest chorobą zakaźną, w której przebiegu wyróżnia się 3 okresy. Przyczyną choroby jest zarazek o nazwie krętek blady.

Choroba przenoszona jest przez bezpośredni kontakt, najczęściej w trakcie stosunku płciowego. Mężczyźni chorują 2 razy częściej niż kobiety. W przypadku kobiet możliwe jest także zakażenie płodu przebywającego wewnątrz macicy. U narodzonego dziecka, które zostało zakażone w okresie płodowym, występują zmiany w wielu narządach, głównie na skórze i w kościach. Rzadko dochodzi do tzw. triady Hutchinsona, czyli zniekształcenia zębów, głuchoty i zapalenia rogówki (element oka).

Postać choroby nabytej (w czasie stosunku seksualnego) objawia się w pierwszym okresie jako niebolesna ranka (nadżerka, owrzodzenie) umiejscowiona najczęściej na narządach płciowych. Zanika po około 5 tygodniach. Po upływie 2-3 miesięcy rozpoczyna się drugi okres choroby objawiający się wysypką, wypadaniem włosów, powiększenie węzłów chłonnych i niekiedy zapaleniem wątroby. Okres trzeci występuje w około 5 do 50 lat od zakażenia. Cechuje się martwicą zakażonych tkanek (kilaki). U osób z kiłą mózgu występują zaburzenia funkcji psychicznych i intelektualnych, do otępienia włącznie.

Zapobieganie polega na unikaniu przypadkowych stosunków płciowych oraz używaniu prezerwatyw, a także wykonywaniu badań krwi (WR). Zaleca się też wykonywanie tego testu u kobiet ciężarnych.

Nowotwór jelita grubego może występować w różnych miejscach jelita. Najczęściej umiejscawia się w końcowej części jelit tzw. odbytnicy. Rośnie powoli i dość późno daje przerzuty. Występuje w różnych wieku, zwykle chorują osoby po 60 roku życia. Stanem przedrakowym są polipy jelita (czyli narośla wrastające do światła jelita) oraz długotrwające wrzodziejące zapalenie jelita.

[[OPENX]]

Za czynnik, który sprzyja powstawaniu tej choroby, uważa się uporczywe zaparcia spowodowane m.in. dietą zawierającą zbyt mało warzyw i owoców. W pierwszym etapie choroby nowotwór dotyka tylko jelito, w następnym wykracza poza jego obręb i szerzy się na otoczenie. Przerzuty do węzłów chłonnych i innych narządów są już ostatnim okresem choroby.

Utrata masy ciała bez istotnej przyczyny, uczucie ciągłej pełności, występowanie zaparć na przemian z biegunkami zawierającymi śluz i krew, cienkie stolce uformowane jak ołówki czy też często pojawiające się parcia na stolec bez jego oddawania są objawami, które powinny zaniepokoić i skłonić do konsultacji z lekarzem aby wykluczyć nowotwór jelita grubego. Duże guzy można wyczuć palcem badając pacjenta przez odbyt. Dolegliwości zależą od umiejscowienia się procesu nowotworowego, jego zaawansowania oraz rodzaju rozrostu. Ważne jest szybkie rozpoznanie choroby, bowiem operacja we wczesnym okresie prowadzi do całkowitego wyleczenia i znacznie zwiększa szanse przeżycia chorego.

Badania profilaktyczne to badanie kału na obecność krwi utajonej oraz kolonoskopia.