Okres, w którym dziecko zazwyczaj zaczyna pełzać, gaworzy i z upodobaniem hałasuje wszystkim, co uda mu się złapać. W tym czasie można pokazywać dziecku, jaki dźwięk wydaje stukanie zabawką o stół czy o podłogę (zabawka powinna być wystarczająco mocna by wytrzymać tę próbę, ponieważ dzieci wbrew pozorom więcej siły niż się nam zdaje).

Można również podawać dziecku zabawki do obu rączek i zachęcać, by postukiwało jedną o drugą i za każdym razem dodawać do tego odgłos typu: ?pac, pac" lub ?stuk, stuk". Oczywiście niezawodną i dającą radość zabawą jest tzw. ?a kuku!", dla urozmaicenia można zasłaniać pieluszką różne przedmioty i pytać ?Gdzie jest miś?". Kolejnym z wariantów jest taka zabawa:

Należy schować w dłoni zabawkę, otworzyć dłoń i pokazać dziecku zabawkę, po czym znów zamknąć dłoń i zapytać, np. ?Gdzie jest myszka?", za chwilę pokazać dłoń i zaprezentować dziecku, że myszka wciąż tam jest mimo, że przez chwilę nie było jej widać. Po jakimś czasie dziecko samo będzie chwytać za dłoń, by sprawdzić czy zabawka jest nadal na dłoni.

Dziecko siedzi długo samodzielnie, a z siadu potrafi położyć się na brzuszek i z powrotem. Potrzymane do stania, utrzymuje pozycje trzymając się czegoś a na nóżkach pewnie dźwiga ciężar ciała. Z zapałem podczas zabawy podskakuje po brzuchu bawiącej się z nim osoby. Dobra już koordynacja ruchowa pozwala mu na przeniesienie zainteresowania z oglądania na dotykanie. Jest zainteresowany i zaciekawiony swoją twarzą w lusterku, poklepuje odbicie i zaczyna rozpoznawać w nim siebie. Staje się bardziej towarzyskie i zaczyna rozdzielać swoje sympatie i antypatie. Umie też samo bawić się, co robi w wielkim skupieniu. Repertuar gaworzenia powiększa się o sylaby powtarzane na zasadzie naśladownictwa: ba - ba - baaa - BA.

W tym wieku wykształca się tzw. pojęcie ciągłości przedmiotu (dziecko wie, że dana rzecz istnieje nawet, jeśli zniknie ona z pola widzenia) i dlatego szuka ukrytego przedmiotu, co nasuwa wniosek, że w umyśle dziecka zaczyna nabierać kształtów nowy, niezależny od bodźców zmysłowych świat.

Kiedy dziecko zetknie się z czymś nowym zaczyna szukać opiekuna, wskazówki, ponieważ chce znać zdanie danej osoby zanim coś postanowi. Jest to zjawisko odniesienia społecznego, które świadczy zarówno o zaufaniu dziecka, jak i rozumienia przez nie bardziej złożonych komunikatów, DLATEGO kiedy upadnie i zobaczy na twarzy opiekuna wyraz paniki to prawdopodobnie się rozpłacze a jeśli będzie to pogodny uśmiech i dziecko uzyska szybkie pocieszenie to uzna, za opiekunem, że ?nic się nie stało".