Zarejestrowany przez

17 lat 51 tygodni

To choroba skóry i błon śluzowych, której podłoże nie jest wyjaśnione. Leczenie polega na obniżeniu nadmiernej odpowiedzi odpornościowej organizmu.

Liszaj płaski (LP) jest to przewlekła choroba skóry i często również błon śluzowych, która charakteryzuje się obecnością błyszczących swędzących grudek. Przyczyna nie jest do końca wyjaśniona.

Przypuszcza się, że może to być:

?    proces autoimmunologiczny;
?    przewlekłe zapalenie wątroby;
?    zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B i C;
?    leki, np. sole złota, środki przeciwmalaryczne i neuroleptyki;
?    wstrząs psychiczny.

Wykwity grudkowe w liszaju płaskim są wieloboczne, czerwonawe lub sinofiołkowe. Mogą być ułożone w linie. Zmianom towarzyszy rozmaicie nasilony świąd. Błony śluzowe jamy ustnej są zajęte u 50% chorych. Są to wówczas linijne, drzewkowate lub obrączkowate zbielenia na policzkach wzdłuż zgryzu zębów lub na języku. Często nie towarzyszą temu żadne objawy. Charakterystyczny jest wygląd paznokci chorego na liszaj płaski. Paznokcie mają podłużne bruzdy, mogą także spełzać. Czas trwania liszaja płaskiego jest wielomiesięczny lub wieloletnie. W zależności od odmiany klinicznej mogą pojawić się różne dodatkowe objawy (pęcherze) i powikłania (zaniki, przebarwienia, utrata włosów).

Liszaja płaskiego leczy się stosując doustne steroidy oraz leczenie immunosupresyjne, czyli takie, które obniża odpowiedzi odpornościowe organizmu. Miejscowo na zmiany należy stosować maści sterydowe.