Nadczynność tarczycy to stan zwiększone wydzielania hormonów tarczycowych. Do nadmiernego pobudzenia tarczycy mogą prowadzić różne czynniki (np. zapalenia tarczycy, zaburzenia funkcji przysadki mózgowej i podwzgórza). Czasem dochodzi także do przerostu tarczycy (nazywanego wolem - patrz: choroby hormonalne).

[[OPENX]]

U kobiet po okresie przekwitania najczęściej pojawia się wole guzkowe, czyli przerost tarczycy z jednoczesnym występowaniem w niej guzków. Niektóre z tych guzków zaczynają wydzielać nadmierne ilości hormonów tarczycy. Guzki zaczynają same wydzielać do krwi te same hormony co tarczyca. Nadczynność tarczycy objawia się kołataniem serca, bezsennością, uczuciem gorąca, zwiększoną potliwością. Chory jest niespokojny, nadmiernie ruchliwy, drżą mu ręce. Pojawiają się także biegunki, zbyt wysokie ciśnienie, łzawienie. U kobiet cykl miesiączkowy rozregulowuje się prowadząc nawet do niepłodności. Nadczynność tarczycy u osób starszych może wywołać tzw. depresję starczą. Nadmierne wydzielanie hormonów tarczy przyspiesza tak bardzo przemianę materii, iż chory mimo zwiększonego apetytu, chudnie.

Szczególną postacią nadczynności jest choroba Gravesa-Basedowa. Jest to choroba autoimunologiczna, czyli choroba w której są wytwarzane przez układ odpornościowy przeciwciała przeciwko komórkom tarczycy. Choroba ta ujawnia się po 35 roku życia. Kobiety zapadają na nią 5 razy częściej niż mężczyźni. W tym przypadku poza objawami nadczynności tarczycy pojawia się także charakterystyczny wytrzeszcz oczu.

Chlamydiozę wywołuje bakteria o nazwie Chlamydia trachomatis obecna w wydzielinie z cewki moczowej i z szyjki macicy osób zakażonych. Chlamydioza jest najbardziej rozpowszechnioną chorobą przenoszoną drogą płciową. Wywołuje zapalenie cewki moczowej u mężczyzn oraz zapalenie narządów rozrodczych u kobiet.

Większość zakażeń przebiega bez objawów ze względu na długi czas wylęgania się bakterii w organizmie człowieka tj. od 2 do 5 tygodni od zarażenia. Czasami osoby zarażone odczuwają ból w czasie oddawania moczu. U mężczyzn choroba objawić się może poprzez pojawienie się nieprawidłowej wydzieliny z cewki moczowej, najczęściej mało obfitej i śluzowo-ropnej. Kobiety skarżą się na upławy, pieczenie przy oddawaniu moczu, pobolewania w dolnej części brzucha, krwawienia występujące między miesiączkami a także wydłużenie czasu trwania miesiączki.

Zakażenie Chlamydią trachomatis u kobiety ciężarnej może być przyczyną poronienia. Natomiast zakażenie dziecka w czasie porodu prowadzić może do zapalenia płuc lub oczu. W przypadku nie podjęcia leczenia choroby u mężczyzn dojść może do zapalenia najądrza (objawiające się obrzękiem i tkliwością jąder) i dalej do niepłodności. U kobiet prowadzi do zapalenia jajników.

Leczenie najczęściej wymaga długotrwałego leczenia odpowiednio dobranymi antybiotykami. 

Rzeżączka jest najczęstszą chorobą przenoszoną drogą płciową. Następuje poprzez kontakty seksualne stąd zaliczana jest do chorób wenerycznych. Może dotyczyć narządów płciowych, odbytnicy i gardła.

Około 25 proc. zakażonych mężczyzn i około 50 proc. zakażonych kobiet jest nieświadomymi nosicielami tej choroby, gdyż zakażenie przebiega u nich bezobjawowo. U kobiet rzeżączka ubjawia się poprzez zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy, które może powodować wyciek śluzowo-ropnej wydzieliny z dróg rodnych. Ostre zapalenie cewki moczowej, powodujące swędzenie lub pieczenie w czasie oddawania moczu, oraz wyciek ropnej wydzieliny, to charakterystyczne dolegliwości, na które skarżą się zarażeni mężczyźni. W razie zakażenia przez odbytnicę występuą objawy zapalenie błony śluzowej odbytnicy.

Powikłaniami nieleczonej rzeżączki jest zapalenie macicy, jajników czy też otrzewnej (tkanki wyściełającej jamę brzuszną). U mężczyzn dochodzi do zapalenia gruczołu krokowego i najądrza. Chory człowiek może stać się bezpłodny, cierpieć na zapalenie stawów czy też zapalenie serca. U noworodków choroba dotyka oczu, powodując zapalenie spojówek.

W przypadku wystąpienia wymienionych wyżej objawów należy skontaktować się z lekarzem wenerologiem, który zapewne wykona testy diagnostyczne dla potwierdzenia rozpoznania. Leczenie wymaga stosowania antybiotyków.